deyə Kristian soruĢur, gözlərində cinlər oynayır.
Tanrıya Ģükür… bəlkə o, durumun komizmini anlayır?
BaĢımla təsdiqləyirəm. Nitq qabiliyyətim hələ də qayıtmayıb.
Kristian Qrey çarpayımda oturub!
– Mənimçün maraqlı idi, yataq otağın necədir, – o deyir.
Geri çəkilmək üçün yollar axtarıĢındayam, amma faydasız: arxada
yalnız qapı və pəncərə var. Otağımda rahatlıqdır, hərgah çox sadə döĢənib:
bağ hörmə mebel və anamın kənd üslubunda əl iĢlərinə həvəs göstərdiyi
211
www.vivo-book.com
vaxtlarda tikdiyi solğun-mavi rəngli və krem rəngli qurama yorğanı və sırıq
örtüyü olan ikinəfərlik dəmir çarpayı.
– Bura elə sakitlikdir ki... – Kristian astaca deyir.
―Ancaq indi, sən burada olanda yox‖, – deyə beynimdən keçir.
Onurğa beynim, nəhayət ki, öz varlığını xatırladır və mən köks
ötürürəm.
– Necə…
Kristian gülümsəyir.
– Mən hələ də oteldə qalıram.
Bilirəm.
– Bəlkə bir Ģey içəsən? – təklif edirəm.
Nəzakət hər Ģeydən üstündür, baĢqa nə deyə bilərsən ki.
– Yox, sağ ol, АnasteyĢa.
О, yüngülcə baĢını yana əyir, üzündə valehedici, bir qədər əyri
təbəssüm var.
Mənsə içkidən imtina etməzdim.
– Deməli, məni tanımaq sənə xoĢ idi?
Həə, nədir, inciyib? Barmaqlarıma baxıram. Ġndi bu iĢdən necə
çıxım? Zarafat etdiyimi deməyə, yəqin ki, dəyməz.
– FikirləĢirdim ki, sən elektron poçtla cavab verəcəksən, – bir qədər
eĢidiləcək tərzdə bədbəxt səsimlə donquldanıram.
– Sən bilərəkdən alt dodağını diĢləyirsən? – Kristian qaĢqabaqlı
soruĢur.
Ona baxıram, gözlərimi döyərək və ağzı açıla, sonra pıçıldayıram:
– Dodağımı diĢlədiyimi bilmirdim.
Ürəyim sanki quduzlaĢıb. Aramızdan ecazkar elektrik cərəyanı keçir
və ətrafdakı fəza elektrikləĢir. Kristian mənə çox yaxın oturub, gözlər tündboz
rəngdədir, biləklər dizlərin üstündə, ayaqlar bir qədər aralı. Bir qədər
irəli gəlir, astaca hörüklərimdən birini açır, barmaqları ilə telləri azad
edərək. Havam çatmır və yerimdən tərpənə bilmirəm. Digər hörüyə necə
212
www.vivo-book.com
əlini uzatdığına valeh olmuĢ halda