təbəssümlə açılır.
– Dediklərini ona çatdıracam. O, buna sevinəcək.
– Siz hələ də görüĢürsünüz?
Mən sarsılmıĢam və bunu gizlədə bilmirəm.
– Hə. – Kristian yenə də ciddidir.
Ох… Qəfildən qısqanclıq sancısı hiss edirəm və hissimin dərinliyi
məni həyəcanlandırır.
– Aydındır. Deməli, öz alternativ həyatını müzakirə etmək üçün
kiminsə varındı, mənəsə olmaz.
O qaĢqabağını tökür.
– Bu haqda heç vaxt dediyin mənada düĢünməmiĢəm. Missis
Robinson bu həyatın bir hissəsi olub. Axı demiĢəm, indi biz yalnız yaxın
dostuq. Ġstəyirsənsə, səni kəniz keçmiĢ qızlarımdan biri ilə tanıĢ edə
bilərəm, onunla danıĢa bilərsən.
―Kimlə-kimlə? Məni ələ salır?‖
– Ġndi də sən zarafat edirsən, hə?
– Qətiyyən.
– Sağ ol, özüm həllə edərəm, – acıqlı halda deyirəm və adyalı
çənəmə qədər yuxarı dartıram.
Kristian heyrətlə mənə baxır.
– АnasteyĢa, mən…
O, açıq-açkar deməyə söz tapmır: məncə, həyatında ilk dəfə.
– Xətrinə dəymək istəmirdim.
– Xətrimə heç dəymədi də. HiddətlənmiĢəm.
– Niyə?
221
www.vivo-book.com
– Sənin keçmiĢ rəfiqənlə... kölənlə... kənizinlə... – bilmirəm onlara
nə deyirsən – heç danıĢmaq fikrim də yoxdur.
– АnasteyĢa Stil, qısqanırsan?
Utanıram və üzüm allanır.
– Qalacaqsan?
– Səhər oteldə, nahar süfrəsi arxasında görüĢüm var. Həm də, artıq
dediyim kimi, qızlarla, kölələrlə, ... , yaxud baĢqa kimləsə gecə bir yerdə
qalmıram. Cümə və ġənbə günləri istisna idi. Bundan sonra belə bir Ģey
olmayacaq. – sakit, xırıltılı səsdə qərarlılıq duyulur.
Dodaqlarımı sıxıram.
– Vəssalam, yorulmuĢam.
– Məni qovursan?
Kristian qaĢlarını qaldırır: deyəsən, o heyrətlənib və azca qorxub.
– Hə.
– Nə olar, daha bir ―ilk‖. – О, mənə tədqiqedici nəzər yetirir. –
deməli, indi heç nəyi müzakirə etmək istəmirsən? Müqaviləni nəzərdə
tuturam.
– Yox, – sərt Ģəkildə sözünü kəsirəm.
– Səni necə də Ģapalaqlamaq istərdim! Onda yaxĢı olardın, elə mən
də yüngülləĢərdim.
– Belə danıĢmağa haqqın yoxdur. Mən hələ heç nə imzalamamıĢam.
– Arzulamaq da olmaz? – Kristian əyilir,