r və mən buna dəyər verirəm. О – atalığımdır, amma
mənimlə doğma qızı kimi rəftar edir və onun gəliĢini həsrətlə gözləyirəm.
Gör nə vaxtdır görüĢmürük! Ola bilsin ki, sabahkı görüĢ zamanı
mücəssəməsi məni ruhlandırsın.
Biz Keytlə əĢyaları toplayırıq və əlüstü ucuz qırmızı Ģərabı içirik.
Hər Ģeyi qutulara yığdıqdan sonra yatmağa gedirəm. Özümü çox sakit hiss
edirəm. Fiziki əmək fikirlərdən yaxĢı yayındırır, həm də yorulmuĢam.
Doyunca yatmaq istəyirəm. Yeri rahlayır və tezliklə mürgüləyirəm.
Pol Prinstondan qayıdıb, Nyu-Yorkdakı maliyyə Ģirkətində təcrübə
keçməzdən öncə bir qədər evdə dincəlmək istəyir. Bütün mağaza boyu məni
izləyir, məni özüylə harasa aparmağa dəvət edir. Məni dəli edir!
– Pol, yüzüncü dəfə deyirəm, bu gün görüĢüm var.
– Yalandır, məndən qurtulmaqçün belə deyirsən. Sən məndən
qaçırsan.
Аhа… nəhayət məğzə yetiĢdik.
– Mən həmiĢə düĢünmüĢəm ki, bossun qardaĢı ilə görüĢmək olmaz.
– Cümə sonuncu günündür, sabahsa iĢləmirsən.
– ġənbə günü artıq Sietldə olacam, sənsə yaxın günlərdə Nyu-Yorka
gedəcəksən. Bir-birimizdən uzaq düĢmək çətindir, hətta çox çalıĢsaq da.
Həm də bu gün görüĢüm var.
– Xoseylə?
– Yox.
– Onda kiminlə?
Acıqlı halda köks ötürürəm. Deyəsən, əl çəkməyəcək.
– Kristian Qreylə, – xəcalətimi gizləmədən deyirəm.
Təsir edir! Polun çənəsi sallanır, о, heyrətlə mənə baxır. Hm, sən
demə, insanlar Kristianın adının çəkilməsi ilə belə lal olurlar.
– Kristian Qreylə görüĢürsən? – Pol özünə gələrək deyir. Onun
səsində etibarsızlıq var.
235
www.vivo-book.com
– Hə.
– Aydındır.
Görkəmi qayğılıdır, hətta məzlum və onun bu qədər heyrətli hala
düĢməsinə görə özümü bir qədər günahkar sayıram. Daxili ilahəm də
narazıdır. О, Pola barmaqlarla ədəbsiz bir iĢarə göstərir.
Bu söhbətdən sonra Pol məni rahat buraxır və düz saat beĢdə mən
evə tələsirəm.
Keyt mənimçün bir cüt ayaqqabı və iki don seçib: həm bugünkü
görüĢ, həm də sabahkı mərasim üçün. Heyif ki, geyim-kecim həvəskarı
deyiləm və demək olar ki, dəbə fikir vermirəm –