i çəkilir.
– Necə istəyirsiniz, miss Stil, – deyir təmkinli simasıyla. – Sizi
ötürərəm.
Kristian əlini mənə uzadır. Mən çantamı götürməkçün əyilir, sonra
əlimi onun ovucuna qoyuram. Lənət Ģeytana, hər Ģey beləcə də olardı.
Müticəsinə nəhəng pilləkənlə onun ardınca, otelin vestibülünə gedirəm və
hiss edirəm ki, baĢımın dərisi sanki iynəylə deĢilir, gicgahlarda qan təbil
kimi döyünür. Ġmtina eləsəm, bu, sonuncu görüĢümüz olacaq. Ürəyim ağrılı
sıxılır. Qəfil dönüĢ. Həqiqət anı qız baĢına nə oyun gətirə bilərmiĢ.
– Sənin parklama talonun varmı?
Onu çantadan çıxarıb Kristiana verirəm, o da talonu qapıçıya ötürür.
Biz dayanıb gözləyincə ürkək-ürkək Kristiana baxıram.
– ġam yeməyi üçün sağ ol, – donquldanıram.
– Minnətdarlıq etməyə dəyməz, miss Stil, – o, nəzakətlə, amma
yayğın cavab verir, amma düĢüncələrdən ayrılmır.
Ona baxır, gözəl profilini yadımda saxlayıram. Bir daha
görüĢməyəcəyimiz ehtimalı barədə zəhlə tökən fikir ağrılı və xoĢagəlməzdir
və mən əlacsız Ģəkildə onu qovmağa çalıĢıram. Kristian qəfildən çevrilir və
diqqətlə mənə baxır.
– Həftənin sonunda Sietlə köçürsən. Düzgün qərar qəbul etsən, bazar
günü görüĢürük? – Səsi qətiyyətsiz səslənir.
– Baxarıq. Ola bilsin, – pıçıldayıram.
Onun siması anidən iĢıqlanır, amma yenə qaĢ-qabaq tökür:
– Hava soyudu, jaketi özünlə götürmüsən?
– Yox.
Kristian baĢını yelləyir və pencəyini çıxarır.
– Götür. Soyuqlanmanı istəmirəm.
O pencəyi tutub... sakitcə gözlərimi döyürəm... əllərimi arxama
qoyur və öz ofisində gödəkcəni necə çiynimə keçirdiyini xatırlayıram – ilk
253
www.vivo-book.com
görüĢümüz! – və o vaxtkı duyğularım. Heç nə dəyiĢməyib, sözün düzü, indi
onun varlığı mənə daha güclü təsir edir. Pencək istidir, əynimə çox
böyükdür və ondan Kristianın qoxusu gəlir. M-m-m… füsunkar ətir.
MaĢınımı ayağıma gətirirlər və Kristianın çənəsi sallanır.
– Sən bunu sürürsən?
О, açıq-aĢkar təsirlənib. Əlimi tutaraq məni oteldən çıxarıb. MaĢını
gətirən oğlan avtomobildən çıxır və açarı mənə verir,