Kristian naqolay
hərəkətlə ona bəxĢiĢ verir.
– Heç olmasa, saz vəziyyətdədir? – О, acıqlı halda mənə baxır.
– Hə.
– Sietlə gedib çıxar?
– Əlbəttə.
– Sağ-salamat?
– Hə! – mırıldayıram. – Razıyam, çox köhnədir, amma bu, mənim
maĢınımdır və saz vəziyyətdədir. Onu mənimçün atalığım alıb.
– Оoo... АnasteyĢa, biz bundan yaxĢısını taparıq.
– Nəyi nəzərdə tutursan? – Qəfildən ağlıma gəlir. – Sən mənə maĢın
almazsan.
Çənəsini sıxaraq, о, qəzəblə mənə baxır və qısa bir kəlmə deyir:
– Baxarıq.
Üzünə əcaib sima verərək Kristian sürücü qapısını açır və mənə
maĢına girməkdə kömək edir. Ayaqqabılarımı və pəncərə ĢüĢəsini
endirirəm. Kristian qaralmıĢ gözlərini məndən çəkmir, üzündə təmkinli
ifadə var.
– Ehtiyatlı sür, – sakitcə nəsihət edir.
– Xudahafiz, Kristian, – boğuq göz yaĢlarına bənzər, xırıltılı səslə
deyirəm.
Yox, ağlamayacam. Zəif təbəssüm... və çıxıb gedirəm.
Ürəyim qısılır, gözlərimdən yaĢ gəlir və hıçqırıqdan boğuluram. Az
sonra göz yaĢlarım sel kimi axır və özüm də niyə ağladığımı anlamıram. Öz
mövqelərimi müdafiə edirdim. Kristiansa hər Ģeyi dəqiqliklə izah elədi və
254
www.vivo-book.com
yetərincə aydın danıĢdı. О, məni istəyir, amma həqiqət budur ki, mənə daha
çox Ģey gərəkdir. Ġstəyirəm ki, mən ona ehtiyalı olduğum qədər o da mənə
ehtiyaclı olsun, lakin qəlbimin dərinliklərində anlayıram ki, bu mümkün
deyil. Özümü tam itirmiĢəm.
Hətta bilmirəm onu hansı dərəcəyə aid edim. Əgər razılaĢsam…
mənim aĢiqim sayılacaqmı? Onu dostlarımla tanıĢ edə biləcəyəmmi?
Onunla bara, kinoya, boulinqə gedə biləcəyəmmi? Sözün düzü, çətin ki. O,
özünə toxunmağa və birgə yatmağa izn verməyəcək. Bilirəm, keçmiĢdə
buna bənzər heç nə yaĢamamıĢam, amma istəyirəm ki, gələcəkdə bütün
bunlar olsun. Kristiansa gələcəyi tam baĢqa cür görür.
Tutalım ―hə‖ dedim, üç ay sonrasa Kristian dedi ki, vəssalam, bəsdir,
məni ixlas etmək cəhdlərindən yorulub. Onda halım necə olacaq? Tam üç ay
ruhi sarsıntı və çətin ki, onun mənlə etdikləri xoĢuma gəlsin. Və əgər