ə edirəm.
– Hə, balacam bu gün diplom alır. Səninlə fəxr edirəm, Аna.
– E-e… sağ ol, Rey.
Bu insanı sevirəm.
Ġdman zalında iynə atmağa yer yoxdur. Rey tamaĢaçı tribunasına
doğru gedir, orda qohumlar və dostlar oturub, mənsə özümə yer axtarıram.
Əynimdə qara mantiya və dördkünc papaq var, onların müdafiəsində özümü
260
www.vivo-book.com
tanınmaz hiss edirəm. Səhnədə hələ heç kim yoxdur, amma heç cür sakitləĢə
bilmirəm. Ürəyim quduz atıĢla döyünür, tənəffüsüm qaydasında deyil.
Kristian hardasa buralardadır. Kim bilir, bəlkə də indi Keyt onunla danıĢır,
sorğu-sual edir. Soyadı ―S‖ hərfiylə baĢlayan digər tələbələr arasındakı
yerimi tuturam. Ġkinci sırada oturmuĢam; bu, məni daha da görünməz edir.
Ətrafıma boylanır və tribunanın yuxarısında Reyi görürəm. O, utancaq halda
gah əl yelləyir, gah da mənə cavab göndərir. Oturub gözləyirəm.
Zal çox tez dolur, coĢqulu səslərin uğultusu daha da, bir daha
güclənir. QarĢımdakı sırada artıq boĢ yer qalmayıb. BaĢqa fakültədən olan
iki tanımadığım qız yanımdakı stullarda otururlar. Aydın Ģəkildə görünür ki,
onlar rəfiqədirlər və yanımdan bir-birinə boylanaraq söhbət edirlər.
Düz saat on birdə səhnənin arxasından üç prorektorun müĢayiətilə
rektor ortaya çıxır, onun ardınca isə yaĢlı müəllimlər – hamı qara və çəhrayı
rəngli akademik libaslardadır. Yerimizdən qalxırıq, pedaqoji heyəti
alqıĢlarla salamlayırıq. Bəzi müəllimlər baĢlarıyla bizi salamlayır, yaxud əl
yelləyirlər, digərləri deyəsən darıxırlar. Professor Kollinz – elmi rəhbərim
və ən sevimli müəllimim həmiĢəki kimi təsir bağıĢlayır: sanki indicə
yataqdan qalxıb. Ən sonda səhnəyə Keyt və Kristian çıxır. Kristian sifariĢlə
tikilmiĢ boz kostyum geyinib və parlaq iĢıqda saçları mis çalarlı parıltı verir.
O, baĢqalarından çox seçilir. Ciddi və özünə hakim görünüĢlə o, öz yerində
oturur, biryanlı pencəyinin düyməsini açır və mən onun qalstukunu sezirəm.
Lənət Ģeytana… bu, həmin qalstukdur! Ġxtiyarsız olaraq biləklərimi ovuram.
Gözlərimi Kristiandan