– Bilmirəm, Rey necə deyərsə.
– Atalığın? Onunla tanıĢ olmaq istəyirəm.
О-o-o, yox… Bu nəyə lazımdır?
– Dəyməz.
Kristian qapını açır, onun ağzı pərt halda qapanıb.
– Mənə görə utanırsan?
– Yox! – Ġndi mənim hirslənmək növbəmdir. – Fikrincə mən səni
ona təqdim etməliyəm? ―Bu adam məni bakirəlikdən məhrum edib və indi
əcaib münasibətlərdə olmaq istəyir?‖ Sən kross ayaqqabılarını geyməmisən.
Kristian acıqlı halda mənə baxır, sonra onun dodaqları təbəssümdən
əyilir. Hirsimdən dəliyə dönsəm də, özümü saxlaya bilmirəm və qarĢılıq
olaraq gülümsəyirəm.
– Məlumun olsun ki, mən çox sürətli qaçıram. Sadəcə, de ki, sənin
dostunam, АnasteyĢa.
О, qapını açır və mən birinci çıxıram. Fikirlərim dağınıqdır. Rektor,
üç prorektor, dörd professor və Keyt heyrətlə gözlərini mənə zilləyib, mən
tələsərək onların yanından keçib gedirəm. Sənin ananı!.. Kristianı
müəllimlərin yanında qoyaraq, Reyi axtarmağa gedirəm.
―De ki sənin dostunam …‖ ―Hə də, çarpayı dostu‖, – təhtəlĢüurum
qaĢqabaqlı halda pıçıldayır. Hə, bilirəm, bilirəm. XoĢagəlməz fikri
baĢımdan rədd eləyirəm. Hə, indi onu Reyə necə təqdim edim? Zal hələ də
yarıyacan doludur və Rey elə dayandığı yerdən tərpənməyib. О, məni görür,
əl yelləyir və aĢağı enir.
267
www.vivo-book.com
– Salam, Аna. Təbriklər. – О, məni bir əliylə bağrına basır.
– Gedək çadıra... içəkmi?
– Əlbəttə. Bu, sənin Ģənliyindir. Yolu göstər.
– Əgər istəyirsənsə, getməyə də bilərsən.
―Di xahiĢ edirəm, imtina et …‖
– Аna, iki saat yarım oturub cəfəngiyat dinləmiĢəm. Mən mütləq
içməliyəm.
Onun qoluna girirəm və qələbəliklə birgə günəĢin günorta sonrası
hərarətinə çıxırıq. Fotoqrafa növbənin yanından keçirik.
– Hə, az qala yadımdan çıxacaqdı. – Rey rəqəmsal fotoaparatı
çıxarır. – Albom üçün foto çəkməliyik.
Göz qapaqlarımı endirirəm, osa Ģəklimi çəkir.
– Bəs indi mantiya və papağı çıxara bilərəmmi? Özümü səfeh qız
kimi hiss edirəm.
―Sən elə səfeh qız təəssüratı oyadırsan… – TəhtəlĢüurum heç vaxt
olmadığı kimi riĢxənd edir. –