qısa, Ģirin
iĢgence. DöĢlerim ĢiĢir ve zerbeler altında berkiyir, ucadan inleyerek men
deri qandallardan asıla qalıram.
– Sene xoĢdur? – Kristian nefesini buraxır.
– Beli.
О, yanlarıma vurur. Bu defe qamçı derimi ağrılı göynedir.
– Ne ―beli‖?
– Beli, ağa, – zingildeyirem.
Kristian dayanır, amma men onu görmürem. Qapalı gözlerimle
hisslerimi aydınlaĢdırmağa çalıĢıram: onlar bütün bedenimde dolaĢır.
361
www.vivo-book.com
Kristian yavaĢça qarnıma sancılı zerbeler endirir ve zerbeler getdikce daha
aĢağılara doğru enir. Bilirem onlar hara yönelib, gücü toplayıram, amma
döze bilmeyib berkden çığırıram: qamçı klitorumu yandırır.
– О-о-о… xahiĢ edirem!
– Sakit! – o emr edir ve yeniden arxama zerbe endirir.
Heç bilmezdim ki, her Ģey bele olacaq … sanki itmiĢem. Hissler
denizinde yox olmuĢam. Qefilden Kristian qamçını ayaqlarım arasında
gezdirir – qasıqdakı tükler arasından vaginin giriĢine doğru.
– Bax gör nece nemsen, АnasteyĢa. Gözlerini ve ağzını aç.
Men ovsunlanmıĢ halda emri icra edirem. О, qamçının ucunu ağzıma
soxur, lap yuxumdakı kimi. Bax a!
– Öz dadına bax. Yala. Daha möhkem yala, balaca.
BaxıĢlarımız toqquĢur ve men qamçını dodaqlarımla tuturam.
Derinin açıq qoxusu Ģehvetimin duzlu tamına qarıĢıb. Kristianın gözleri od
tutub yanır. O, öz mühitindedir.
О, qamçını ağzımdan çıxarır, meni tutaraq ehtirasla öpür, onun dili
ağzıma girir. Kristian meni özüne çekir, sinelerimiz bir-birine dayaqlanır.
Men delicesine ona toxunmaq isteyirem, amma bunu ede bilmirem: ellerim
baĢım üzerinde qandallanıb.
– Оoo.., АnasteyĢa, füsunkar dadın var! – Kristian nefesini buraxır. –
Qurtarmaq isteyirsen?
– XahiĢ edirem! – yalvarıram.
Qamçı yanlarımı göynedir. Оy!
– Ne ―xahiĢ edirem‖?
– XahiĢ edirem, ağa, – sızlayıram.
О, zeferle gülümseyir.
– Bunun vasitesiyle? – qamçını qaldırır.
– Beli, ağa.
– Sen eminsen? – Kristian sert baxıĢla mene baxır.
– Beli, xahiĢ edirem, ağa.
– Gözlerini yum.
362
www.vivo-book.com
Ġtaet edirem ve her Ģey yox

<< 1 ... 162 163 [164] 165 166 ... 313 >>