edeceyi anı gözleyirem. Kristian xırıltılı nefes alır, bu da
teeccüblü deyil: о, indice meni çemenlikden keçirib apararaq ikinci
mertebeye getirib. Boz gözler qezeb, Ģehvet ve pozğun ehtirasdan parlayır.
Lenet Ģeytana!.. Onun birce baxıĢından yanıb kül ola bilerem.
– XahiĢ edirem, meni vurma, – yalvarıĢlı terzde pıçıldayıram.
О, qaĢlarını çatır, gözlerini geniĢ açır, bir-iki defe döyür.
– Meni Ģapalaqlamanı istemirem... yalnız burda ve indi deyil. XahiĢ
edirem, lazım deyil.
Kristian heyretlenmiĢ halda ağzını açır ve üzücü cesaretle
barmaqlarımı onun yanaqlarında ve tüklü çenesinde gezdirirem. Kristian
yavaĢ-yavaĢ gözlerini qapadır, üzünü menim toxunuĢlarıma tuĢ getirir ve
onun teneffüsü süretlenir. O biri elimle onun saçlarını qarıĢdırıram. Onun
saçlarını sevirem. Kristian gücle eĢidilecek terzde inleyir, göz qapaqlarını
qaldırır, ürkek terzde baxır, sanki ne etdiyimi anlamır.
Kristiana, demek olar ki, sıx dayanaraq ehtiyatla saçlarını dartır,
baĢını eymesini isteyirem, sonra dodaqlarımı onun dodaqlarına
391
www.vivo-book.com
toxundururam, dilimi ağzına soxuram. Kristianın inleyir, meni qucaqlayır.
Onun barmaqları saçlarımda dolaĢır ve o, öpüĢe kobud, amirane terzde
cavab verir. Dillerimiz bir-birine toxunur, bir-birinin dadına baxır.
Kristianın gözel dadı var.
Qefilden o, geri çekilir, teneffüsümüz bir-birine qarıĢıb, her ikimiz
boğuluruq. Ellerimi onun çiyinlerine endirirem, osa qezeble mene baxır.
– Menimle ne edirsen? – demek olar ki, özünü itirmiĢ halda menden
soruĢur.
– Öpürem.
– Menden imtina eledin.
– Neyi?
О neden danıĢır?
– Masa arxasında, ayaqlarınla.
А… demek bele.
– Axı biz masa arxasında valideynlerinle birge oturmuĢduq!
Teeccüble ona baxıram.
– Hele heç kim heç vaxt menden imtina elemeyib. Ve bu, mende…
ele Ģehvet oyadır ki...
Onun bebekleri azca geniĢlenir, gözlerinden heyret ve pozğunluq
oxunur. Mestedici qarıĢıq... Ġxtiyarsız udqunuram. Kristianın elleri yanıma
enir, о, kobudcasına meni özüne çekir ve men

<< 1 ... 184 185 [186] 187 188 ... 313 >>