gedirəm.
270
www.vivo-book.com
О, valideynləri ilə söhbət edir, onlar həmiĢəki kimi məni dostcasına
və hərarətlə salamlayırlar. Biz mehribanlıqla söhbət edirik: əsasən
Barbadosdakı istirahət və Keytlə köçümüz haqqında.
– Keyt, məni Reyə niyə satdın? – soruĢuram; bizi heç kim eĢitmir.
– Özün ona əsla deməzdin və mən Kristiana ciddi münasibətlər
qorxusunu adlamaqda kömək edirəm.
Keyt xəfifcə gülümsəyir. Üz-gözümü turĢuduram. Səfeh, ciddi
münasibətləri istəyən mənəm!
– Аna, Kristian səninçün dəli-divanədir. QaĢqabağını tökmə. Bax gör
gözləriylə səni necə yeyir.
BaĢımı çevirir və görürəm ki, Rey və Kristian bizə tərəf baxırlar.
– O, quzğun kimi səni izləyir.
– Ya Reyi, ya da Kristianı xilas etmək gərəkdir, amma bilmirəm
kimi. Biz hələ bu söhbətə dönəcəyik, Ketrin Kavana!
Ona acıqlı nəzər yetirirəm və çıxıb gedirəm.
– Аna, mən səninçün əlləĢdim! – deyə o, ardımca çığırır.
– Salam. – Həm Reyə, həm də Kristiana gülümsəyirəm.
Deyəsən, onlar ümumi dil tapıblar. Kristian gülümsəyir hansısa
zarafata, atamsa vəziyyəti nəzərə alaraq heyrətamiz dərəcədə çox sərbəst
davranır. Maraqlıdır, balıqdan baĢqa onlar daha nə haqda danıĢıblar?
– Аna, burda tualet hardadır?
– Çadırın arxasından sola.
– Ġndi qayıdram. Əylənin, uĢaqlar.
Rey çıxıb gedir. Əsəbi halda Kristiana baxıram. Bir müddət susuruq
– fotoqraf Ģəklimizi çəkənədək.
– Sağ ol, mister Qrey.
Fotoqraf iĢini görüb tələsik gedir. Parlaq iĢıqdan gözlərimi qırpıram.
– Deməli, atamı da valeh etmisən?
– Atanı da?
Kristianın boz gözləri alıĢıb-yanır və o, sual iĢarəsi kimi qaĢlarını
qaldırır. Mən odlanıram. О, yanağımı sığallayır.
271
www.vivo-book.com
– Sənin nə düĢündüyünü necə də bilmək istərdim, АnasteyĢa! – o,
pərt halda pıçıldayır, üzümü ovuclarına alaraq azca qaldırır ki, gözlərimə
baxa bilsin.
Nəfəsim kəsilir. Niyə o, mənə bu qədər təsir edir, hətta qələbəliyin
olduğu çadırda belə?
– Ġndi fikirləĢirəm ki, qalstukun qəĢəngdir, – nəfəsimi buraxıram.
Kristian razı halda ―hm‖ıldayır.
–