, kitablar olan çəhrayı paketə nəzər yetirir.
Fincanları masanın üstünə qoyuram.
– Bu sənə çatacaq, – həyəcanla deyirəm.
Poxa keçdik… deyəsən, münaqiĢə yaranacaq.
– Hm, ürəyimə dammıĢdı. Çox yerinə düĢən sitatdır. – О, dağınıq
nəzərlə uzun Ģəhadət barmağını yazıların üstündə gəzdirir. – Mənsə
düĢünürdüm ki, mən – Encel yox, d'Erbervilləm. Deyəsən, məni aĢağılamaq
qərarına gəlmisən.
Kristian mənə əsəbi təbəssüm bəxĢ edir və sözünə davam edir:
– Yalnız sən duruma uyğun sitatı seçməyə qabilsən.
– Bu həm də xahiĢdir, – pıçıldayıram.
Niyə bu qədər həyəcanlıyam? Ağzım quruyub.
– XahiĢ? Yəni səninlə çox sərt olmayım?
BaĢımla təsdiqləyirəm.
– Bu kitabları səninçün almıĢam, – sakitcə tələffüz edir o, üzündə
soyuq ifadə var. – Söz verirəm ki, bu kitabları hədiyyə kimi qəbul eləsən,
səninlə çox sərt olmayacam.
Pərt halda udqunuram.
– Kristian, mən qəbul edə bilmərəm, onlar çox bahalıdır.
– Görürsən, mən sənə elə bu haqda danıĢırdım, sənin itaətsizliyin
haqda. Ġstəyirəm ki, onları götürəsən, vəssalam. Hər Ģey çox sadədir. Bu
haqda düĢünməməlisən. Mənim kənizim kimi, sən minnətdar olmalısan,
vəssalam. Sən yalnız hədiyyələrimi qəbul edirsən, mən bağıĢlamağı
xoĢlayıram.
– Bu kitabları aldığın vaxt sənin kənizin olmamıĢam, – pıçıldayıram.
– Hə… amma sən razılaĢdın, АnasteyĢa. – Onun baxıĢı diqqətlidir.
279
www.vivo-book.com
Köks ötürürəm, bu mübahisəni udmasam, deməli, ―B‖ planına
keçməliyəm.
– Bir halda ki bu kitablar mənimdir, deməli, onlarla nə istəsəm, edə
bilərəm?
Kristian Ģübhəli nəzərlə mənə baxır, sonra həvəssiz razılaĢır.
– Hə.
– Onda mən bu kitabları Darfurda fəaliyyət göstərən xeyriyyə
cəmiyyətinə ianə verəcəm, çünki bu ərazi səninçün xüsusilə doğmadır. Qoy
bu kitabları hərraca çıxarsınlar.
– Hə, bunu istəyirsənsə.
Onun ağzı sərt bir xətdə qapanır. Kristian açıq-aĢkar hirslənib.
Ona acıq verirəm.
– Bir az da fikirləĢərəm, – donquldanıram.
Kristianı pəriĢan eləmək istəmir və onun sözlərini xatırlayıram:
―Ġstəyirəm ki, mənə