n nəvaziĢlə saçlarımı sığallayır. Yenə sinəsi
üstəyəm, amma indi taqətsizəm, əlimi qaldırıb ona toxuna bilmirəm. Bax
a… hələ də sağam. Daha dözümüm yoxdur, fikirləĢdiyimi eləməyə belə.
Daxili ilahəm boĢluqdadır… hə, ən azı, səsi eĢidilmir. Kristian saçlarımı
iyləyərək dərindən nəfəs alır.
– Əla, balaca, – səsindəki sevinc hissiylə o pıçıldayır.
Onun sözləri məni ―Hitman‖ otelindəki yumĢaq, tüklü məhrəbaya
bükür və mən sevinirəm ki, Kristian razıdır. О, maykamın bretelini dartır.
– Doğrudanmı sən bunda yatırsan?
– Hə, – yuxulu halda tələffüz edirəm.
– Belə bir gözəl ipək-qumaĢ paltar geyməlidir. Səni mağazalarda
gəzdirəcəm.
– Libasım məni tam qane edir, – qəzəblənməyə çalıĢaraq
donquldanıram.
О, yenə baĢımı öpür.
– Baxarıq.
309
www.vivo-book.com
Daha bir neçə dəqiqə, bəlkə də saat uzanıqlı qalırıq və deyəsən, mən
mürgüləyirəm.
– Mən getməliyəm. – Kristian dodaqları ilə xəfifcə alnıma toxunur. –
Özünü necə hiss edirsən?
Hansısa müddət onun sualını düĢünürəm. Yanbızlarım od tutub
yanır, amma qəribə olsa da, özümü yaxĢı hiss edirəm, doğrudur, taqətim heç
qalmayıb. Qəfildən, yetərincə aĢağılayıcı dərketmə. Heç nə anlamıram.
– YaxĢı, – pıçıldayıram. Daha heç nə demək istəmirəm.
Kristian ayağa qalxır.
– Hamam otağı hardadır?
– Dəhlizlə sola.
О, yerdən prezervativi götürür və çölə çıxır. Güclə yerimdən qalxır
və məĢq Ģalvarını geyinmirəm. Parçanın toxunuĢundan arxamın dərisi azca
göynəyir. Məni öz reaksiyam utandırır. Kristianın sözlərini xatırlayıram
(bunu dəqiq nə vaxt dediyini xatırlamıram): yaxĢıca kötəklənməylə halım
dərhal yaxĢılaĢacaq. Bu necə mümkündür ki? Hərgah, qəribə olsa da, o
haqlıdır. Cəzadan heyranlıq keçirdiyimi deyə bilmərəm, sözün düzü, nəyə
desən hazıram, bircə ağrı çəkməyim, amma indi… Qəribə, amma
məmnunluq və təhlükəsizlik hissi duyuram. Heç nə anlamıram.
Kristian içəri daxil olur. Utandığımdan onun üzünə baxa bilmirəm,
buna görə də gözlərimi əllərimə zilləmiĢəm.
– UĢaq yağı tapmıĢam. Gəl yanına çəkim.
Nə?
–