Lazım deyil, hər Ģey normaldır.
– АnasteyĢa, – xəbərdaredici səslə deyir o.
Gözlərimi süzdürmək istəyirəm, amma vaxtında bundan vaz
keçirəm. Üzü çarpayıya dayanıram. Kristian yanaĢı oturur və ehtiyatla məĢq
Ģalvarımı əynimdən çıxarır: növbəti dəfə. ―Yuxarı-aĢağı, qəhbənin tumanı
kimi‖, – təhtəlĢüurum məni cırnadır. Fikrən onu harasa uzaqlara
göndərirəm. Kristian ovcuna bir qədər uĢaq yağı basıb tökür və qayğıkeĢ
nəvaziĢlə onu dərimə sürtür. Bax a, bu cür universal məhsuldan hətta
310
www.vivo-book.com
makiyajın silinməsində də, ĢapalaqlanmıĢ g.. dərisinin yanğısını
sakitləĢdirmək üçün də istifadə olunur.
– Sənə toxunmağı xoĢlayıram, – Kristian pıçıldayır və etiraf etməyə
məcburam ki, onun toxunuĢu mənim də xoĢuma gəlir.
– Vəssalam, – deyir o və Ģalvarı yuxarı çəkir.
Saata nəzər yetirirəm. On birin yarısı.
– Getmək vaxtıdır.
– Səni ötürərəm.
Əvvəlki kimi üzünə baxa bilmirəm. О, əlimdən tutur və qapıya sarı
aparır. XoĢbəxtlikdən Keyt hələ evdə deyil. Ola bilsin ki, hələ də
valideynləri və Ġtanla Ģam yeməyi yeyir. Səmimi-qəlbdən sevinirəm ki, necə
cəzalandırıldığımı o eĢitməyib.
– Məgər Teylora zəng etməli deyilsən? – baxıĢımı yana çəkərək
soruĢuram.
– Teylor saat doqquzdan burdadır. Üzümə bax, – Kristian pıçıldayır.
Gözlərimi qaldırıb ona zilləməyə özümü məcbur edirəm və heyran
baxıĢlarla üz-üzə gəlirəm.
– Ağlamamısan, – Kristian sakitcə deyir, sonra məni qucaqlayır,
ehtirasla öpür və dodaqlarıma pıçıldayır, – bazar günü...
Onun səsindən təhdid qarıĢıq vəd oxunur. Cığırla necə getdiyinə və
qara ―Audi‖yə necə oturduğuna baxıram. О, geriyə boylanmır. Qapını örtür
və köməksiz halda mənzilin qonaq otağında qalıram, burda cəmi iki gecəni
keçirməyimiz qalır. Təxminən dörd il burada xoĢbəxt həyat sürmüĢəm…
amma indi, həyatımda ilk dəf, özümlə təkbətək qaldıqda özümü narahat və
pis hiss edirəm. Bəlkə mən gerçəkdən çox uzaqlaĢmıĢam? Zahiri rahatlığım
arxasında göz yaĢı dənizi gizlənib. Bədbəxtlik ondadır ki, mən heç oturub
düz-əməlli