Keyt içəri girir və qapı ağzında dayanır.
– Ġstəyirsənsə, bu düdəməni çölə atım? – o soruĢur, termo-nüvə
düĢmənçiliyi saçaraq.
Kristian qaĢlarını qaldırır. O, ―yaltaq ifadə‖dən və Keytin bəlli
düĢmənçiliyindən açıq-aĢkar heyrətlənib. BaĢımı yelləyirəm və Keyt
hiddətlə gözlərini süzür. Ох… mister Q.-nin yanında mən bunu etməzdim.
– Məni səslə, lazım olaramsa, – Keyt artıq sakit səslə deyir və acıqlı
halda əlavə edir, – özünü yaxĢı apar, Qrey!
О, baĢıyla təsdiqləyir və Keyt çönüb qapını kip bağlamadan gedir.
Kristian solmuĢ sifətindəki pəriĢan görkəmlə mənə baxır. Nazik
zolaqlı pencəyinin içəri cibindən cib yaylığını çıxarır və mənə verir.
Xatırlayıram ki, bu cib yaylıqlarından biri çoxdan məndədir.
– Nə olub? – Kristian sakitcə soruĢur.
– Niyə gəlmisən? – onun sualına cavab vermədən özüm soruĢuram.
Göz yaĢları möcüzəvi Ģəkildə qurudu, amma hönkürtülər bədənimi
titrədir.
– Sənin qayğına qalmaq mənim öhdəliklərimə daxildir. Sən dedin ki,
mənim burda qalmamı istəyirsən; buyur, gəlmiĢəm. Mən də gəlib səni bu
halda görürəm? – О, özünü itirmiĢ halda gözlərini qıyır. – Əminəm ki,
mənim günahımdır, amma anlamıram nə baĢ verib. Səni vurduğum üçün
ağlayırsan?
Taqətimi toplayır və Kristianla üzbəüz otururam. Yanım hələ də
göynəyir və mən üzümü qırıĢdırıram.
319
www.vivo-book.com
– ―Advil‖ içdinmi?
BaĢımı yelləyirəm. Kristian acıqlı halda gözlərini döyür və otaqdan
çıxır. Onun Keytlə söhbət etdiyini eĢidirəm, amma sözləri ayırd etmək
olmur. Bir dəqiqə sonra o, həblər və bir fincan suyla qayıdır.
– Ġç, – nəvaziĢlə əmr edir və yanımda əyləĢir.
Buyrulanı yerinə yetirirəm.
– Mənimlə danıĢ, – Kristian pıçıldayır. – Dedin ki, hər Ģey
qaydasındadır. Sənin nə durumda olduğunu bilsəydim, dünyasında tək-tənha
qoymazdım.
Əllərimə nəzər yetirirəm. Daha nə deyim ki? Daha çox Ģey
istəyirəm. Ġstəyirəm ki, o qalsın, ağlayıb-sızladığıma görə deyil, bunu özü
istədiyinə görə. Və istəmirəm ki, məni döysün. Məgər bu, yerinə yetirilməsi
imkansız arzudur?
–