u qətiyyən görmürəm. ―Ovsunlamısan…‖ daxili
ilahəm ağzı açıla qalaraq heyrətlə göz zilləyib. Hətta o da buna inanmır.
– Sən hələ də sualıma cavab verməmisən. Bunu mənə yaz, zəhmət
olmasa. Ġndi möhkəm yuxum gəlir. Burda qala bilərəm?
– Qalmaq istəyirsən? – pis gizlədilən ümidlə soruĢuram.
– Mənim gəlməyimi istəyirdin?
– Sualıma cavab vermədin.
– Sənə e-mayl göndərərəm, – Kristian narazı halda donquldanır.
О ayağa qalxır və cins Ģalvarının cibindən ―Blekberri‖ni, açarları,
cüzdanı və xırda pulları çıxarır. Ġlahi, kiĢilər öz ciblərində nə qədər zir-zibil
gəzdirirlər ki!.. Sonra saatı qolundan açır, ayaqqabıları, corabları və cins
Ģalvarı çıxarır, pencəyini stulun belinə keçirir. Çarpayının ətrafında dövrə
vurur və o biri baĢda özünə yer edib uzanır.
– Uzan! – o əmr edir.
Asta-asta ədyalın altına girir və gözlərimi qıyaraq Kristiana baxıram.
Vay səni… о, burda qalacaq. Sanki fərəhdən dilim tutulub. Kristian azca
qəddini düzəldir, dizlərinə dayaqlanıb mənə baxır.
– Ağlamaq istəyirsənsə, mənim yanımda elə. Bunu bilməliyəm.
– Ağlamağımı istəyirsən?
– Elə də yox. Sənin nə hiss etdiyini bilmək istəyirəm. Məndən
yayınmağını istəmirəm. ĠĢığı söndür. Artıq gecdir, hər ikimiz səhər iĢə
getməliyik.
О burdadır… və yenə də əmr verir, əslində, Ģikayət eləmək günah
olardı. Axı o, mənim yatağımdadır. Sözün düzü, anlamıram niyə. Bəlkə
onun yanında tez-tez ağlayıb-sızlamam yaxĢı olar? Gecə çırağını
söndürürəm.
– Arxanı mənə tərəf çevir, – Kristian qaranlıqda pıçıldayır.
Tam qərarlılıqla gözlərimi süzdürürəm, o bunu görməyəcək, amma
əmrə tabe oluram. Kristian ehtiyatla mənə yaxınlaĢır, qucaqlayır və sinəsinə
sıxır.
323
www.vivo-book.com
– Yat, balaca, – Kristian pıçıldayır və onun dərindən köks ötürməklə
burnunu saçlarım arasına necə dirədiyini hiss edirəm.
Buna söz ola bilməz. Kristian Qrey mənimlə yatır və onun ağuĢunda
tam rahatlanaraq dərin yuxuya gedirəm.
17-ci fəsil
ġölə yandırır. О, isti küləkdə dalğalanır və küləyin dalğaları belə
istidən