deyil. Amma yenə
də maraqlıdır, o nəylə məĢğul olur? Ona açarı təqdim edirəm və biz naqolay
– mənimçün!– sükutla açıq-mavi ―böcəy‖ə doğru addımlayırıq. Qapını
açırıq və mücrüdən kiçik fənəri çıxarıram. Vəssalam. Burda artıq mənim
əĢyalarım yoxdur. ―Əlvida, Vanda. Çox sağ ol‖. Avtomobilin üstünü
nəvaziĢlə sığallayır və qapını örtürəm.
– Mister Qreylə çöxdan iĢləyirsiniz?
– Dörd ildir.
Qəfildən onu sual yağıĢına tutmaq istəyirəm. Yəqin ki, Kristian
haqda onun danıĢılası çox sözü var – onun bütün sirləri barədə. Amma
Teylor, Ģübhəsiz, məxfi informasiyanın açıqlanmaması haqqında müqaviləni
imzalayıb. Ona ürkək nəzər yetirirəm. GörünüĢdən qaraqabaqdır, Rey kimi
və ürəyim hərarətdən isinir.
– О, yaxĢı insandır, miss Stil, – Teylor deyir və azca gülümsəyir.
О, baĢıyla təsdiqləyir, maĢınıma oturur və sürüb gedir.
Mənzilimiz, ―böcək‖, ―Kleytons‖ – bütün bunlar keçmiĢdə qaldı.
BaĢımı silkələyir və evə keçirəm. Həyatımdakı ən böyük dəyiĢiklik isə –
Kristian Qreydir. Teylor onu yaxĢı adam hesab edir. Teylora inanmaq
olarmı?
* * *
AxĢam saat səkkizdə Xose Çin yeməyi ilə gəlib çıxır. Yır-yığıĢı
bitirmiĢik. Bütün əĢyalar qutulara yığılıb, getmək olar. Xose bir neçə ĢüĢə
pivə gətirib. Keytlə divanda otururuq, osa ayaqlarını çarpazlayaraq ikimizin
arasında döĢəməyə əyləĢir. Səfeh teleproqramlara baxır, pivə içir və içkinin
təsiriylə xatirələrə dalırıq. Bu dörd il gözəl keçdi.
Xose ilə yenə də mehriban təmasımızı bərpa etmiĢik; uğursuz öpüĢ
unudulub. Daha doğrusu, bu olay daxili ilahəmin uzandığı xalıya bükülüb;
337
www.vivo-book.com
o, üzüm yeyir, barmaqlarını Ģaqqıldadır və bazar gününün yetiĢməsini
həsrətlə gözləyir. Qapı döyülür və ürəyim yerindən atılır. Birdən bu…
Keyt qapını açır və Eliot az qalır onu yerə aĢırsın. О, Hollivudun ən
yaxĢı ənənələrində Keyti öpür və onlar bir-birinə sarılır, lap Avropanın
arthaus filmlərindəki kimi. Utanıb yerə girmirlər! Xose ilə bir-birimizə
baxırıq. Mən mat qalmıĢam.
– Bəlkə, bara gedək? – Xoseyə təklif