a dünən axĢam əlimə düĢsəydin, onda baĢqa məsələ.
Lənət Ģeytana. О, mənim ağrı duymamı istəyir… hə, indi nə edim?
DəhĢətdən ağzımı aça bilmirəm.
– Heç kimin səni inandırmasına izn vermə, АnasteyĢa. Mənim kimi
insanların bunu etməsinin səbəblərindən biri də onunla izah olunur ki, bizi
ağrıdanda biz də ağrı verməyi xoĢlayırıq. Hər Ģey çox sadədir. Bu xoĢuna
gəlmir və dünən axĢam bu haqda xeyli fikirləĢmiĢəm.
355
www.vivo-book.com
О, məni özünə çəkir və gərilmiĢ s..in qarnıma dirəndiyini duyuram.
Qaçmaq lazımdır, amma bacarmıram. Məni Kristiana dərin, ibtidai
səviyyədə çəkən qüvvə var, bunun səbəbini əsla anlamıram.
– Nəsə qərar vermisən? – pıçıldayıram.
– Yox, amma indi əl-qolunu bağlayıb nəbzini itirənədək səni s..mək
istəyirəm. Hazırsan?
– Hə, – nəfəsimi buraxır, bütün bədənimin gərildiyini hiss edirəm…
ah.
– Əla. Getdik.
О, əlimdən tutur və biz bulaĢığı elə piĢtaxta üzərində saxlayaraq
yuxarı qalxırıq.
Ürəyim bərkdən döyünür. Budur o an. Mən hazıram. Daxili ilahəm
ekstra-klass balerinası kimi fırlanır: bir piruet ardınca o biri. Kristian öz
oyun otağının qapısını açır, məni irəli buraxır və budur, yenidən Qırmızı
ağrı otağındayam.
Burda hər Ģey əvvəlki kimidir: dəri, sitrus, cilalı qırmızı ağac
qoxusu, çox hissiyyatlı mühit. Qan damarlarımda qaçır: bütün bədənimə isti
və qorxunu yayaraq – Ģəhvət və ehtirasla qarıĢmıĢ adrenalin. Məstedici
qarıĢıq. Kristianın davranıĢı görünməz halda dəyiĢib, o sanki sərtləĢib. Mənə
baxır və onun gözləri Ģəhvətdən Ģölə saçır… adamı ovsunlayır.
– Burda sən bütövlüklə mənə məxsussan, – o, nəfəsini buraxır, hər
bir sözü asta və dəqiqliklə tələffüz edir. – Və sən kefim istəyəni
eləyəcəksən. Aydındır?
Onun baxıĢı qərarlıdır. BaĢımla təsdiqləyirəm, ağzım qupqurudur,
qəlbimsə bax elə indicə yerindən atılacaq.
– Ayaqqabılarını çıxart, – Kristian astaca əmr edir.
Udqunur və naqolay Ģəkildə tuflilərimi çıxarıram. Kristian onları
yerdən götürür və səliqəylə qapı ağzında qoyur.
– YaxĢı. Sənə nəsə əmr