– АnasteyĢa, oyan! – Kristian incə tərzdə məni yola gətirir.
– Yox, – mırıldanıram.
– Yarım saatdan sonra çıxmalıyıq ki, valideynlərimlə birgə Ģam
yeməyinə gecikməyək.
Deyəsən, kefi kökdür. Gözlərimi həvəssiz açıram. Pəncərənin
arxasında qaĢ qaraldığı görünür. Kristian mənə doğru əyilərək diqqətlə
üzümə baxır.
– Hə, yatağan, qalx görək! – О, yenə də məni öpür. – Səninçün içki
gətirmiĢəm. AĢağıda gözləyirəm. Hünərin var, yenə yatasan, dərsini
verəcəm, – acıqlı olmayan səsiylə məni xəbərdar edir.
Kristian məni yavaĢca öpür və çıxıb gedir, mənsə yuxulu halda
gözümü döyür, sərin, demək olar ki, bomboĢ otaqda qalıram.
Pis dincəlmədim, amma nədənsə narahatam. Lənət Ģeytana, axı onun
valideynləriylə görüĢüm var! О, bir az əvvəl məni qamçılayıb və özüm ona
satdığım kabel qarmaqlarıyla əl-qolumu bağlayıb, indisə onun əcdadları ilə
görüĢməliyəm. Keyt də onları ilk dəfə görəcək. Noolar, heç olmasa, mənə
dəstək verər. Çiyinlərimi fırladıram. Оnlar ĢiĢib. Ġndi Kristianın Ģəxsi
məĢqçiylə bağlı tələbi heç də məntiqsiz yox, əksinə, tam zəkalı görünür.
Əgər normal görünmək istəyirəmsə, bu lazımdır.
Yataqdan yavaĢ-yavaĢ çıxır və paltarımın Ģkafdan, lifçiyimin isə
stuldan asıldığını görürəm. Bəs tumanım hanı? Stulun altına baxıram. Heç
nə yoxdur. Qəfildən xatırlayıram ki, Kristian onu öz cins Ģalvarının cibində
gizləyib. Xatırlarkən qızarıram, bu haqda düĢünmək belə utandırıcıdır!
Ədəbsiz hərəkətdir. QaĢlarımı çatıram. Niyə Kristian tumanımı mənə
qaytarmadı?
371
www.vivo-book.com
Ürkək-ürkək hamam otağına keçirəm, əynimdə alt paltarı
olmadığından utanıb yerə girirəm. DuĢun altında azca qaldıqdan sonra
bədənimi qurulayır və birdən anlayıram: Kristian bunu bilərəkdən edib!
Ġstəyir ki, tumanımı geri istəyim, osa qərar verəcək: qaytarsın, ya
qaytarmasın. Daxili ilahəm gülümsəyir. Cəhənnəmə ki… bu oyunu ikilikdə
oynayırlar. Qərara gəlirəm ki, Kristiandan tumanımı geri istəməyəcəm, bunu
görməyəcək. Deməli, onun valideynləri ilə görüĢə alt paltarsız getmək