deyiləm.
Bu günlük ―Kosmopolitenlər‖ kifayət deyilmi?
Kristian Qrey, ―Qrey enterprayzes‖in baĢ direktoru
Lənət Ģeytana, o burdadır!
23-cü fəsil
Əsəbi halda bara göz gəzdirirəm. O gözə dəymir.
– Аnа, noolub? Sanki kabus görmüsən.
– Kristian... o burdadır.
– Nə?
Anam da ətrafa boylanmağa baĢlayır.
Mən Kristianın izləmə meyli haqda ona danıĢmaq istəmirəm.
Onu görürəm. Bizə doğru gələrkən ürəyim sanki yerindən qoparaq
yerə düĢür. O burdadır... mənə görə... Daxili ilahəm sevinc coĢqusuyla
divandan atılır. Kristian qalogen lampaların iĢığında qələbəliyin içindən
keçir. Onun saçları qırmızı təhər cilalı mis rənginə çalır. Parlaq boz gözlər
parlayır... qəzəblə? Dodaqları kipdir, çənəsi gərilib. Aman Tanrım… az
əvvəl onu öldürməyə hazır idim, indisə o burdadır. Anamın gözü qabağında
onunla necə dava-dalaĢ salacağam?
496
www.vivo-book.com
Kristian masaya yaxınlaĢır, ehtiyatla gözlərimin içinə baxır. əynində
sadə kətan köynək və cins Ģalvar var.
– Salam, – sarsıntı və fərəhi gizlədə bilməyərək ciyildəyirəm.
– Salam, – o cavab verir, əyilir və gözlənilmədən yanağımdan öpür.
– Kristian, bu anamdır, Karla, – deyirəm. Tərbiyə hər Ģeyə üstün
gəlir.
О çevrilir.
– Missis Adams, tanıĢlığımıza Ģadam.
Anamın soyadını hardan öyrənib? Kristian Karlaya öz füsunkar
təbəssümünü bəxĢ edir. Bu təbəssüm qarĢısında duruĢ gətirmək mümkün
deyil. Anam heç müqavimət də göstərmir. Onun alt çənəsi az qalır masaya
dəysin. Ġlahi, ana, özünü ələ al. Anam sakitcə onun uzadılmıĢ əlini sıxır.
Doğrudanmı sarsıntı anında nitq qabiliyyətini itirmək bizim ailəvi
xüsusiyyətimizdir?
– Kristian, – nəhayət ki o, nəfəsini buraxır.
О, anlaĢılan tərzdə gülümsəyir, boz gözlərdə qığılcımlar sayrıĢır.
Üzümü turĢudub hər ikisini seyr edirəm.
– Burda neyləyirsən?
Bəlkə mən düĢündüyümdən də kəskin tərzdə soruĢuram və onun
təbəssümü sönür, simasında həyəcanlı ifadə peyda olur. Qəlbim Ģadyanalıq
edir, amma mən sarsılmıĢam, missis Robinsonu xatırladıqda isə qanım