Ux, necə
də aĢağıdır… o, zərifliklə maĢının ətrafında dövrə vurur və uca boyuna
baxmayaraq, yanaĢı oturacaqda özünə asanlıqla yer edir. O, bunu necə edir,
görəsən?
– Bu nə maĢındır?
– ―Аudi R8 spayder‖. Hava yaxĢıdır, biz üstü açıq qoya bilərik.
Mücrüdə beysbol papağı olmalıdır. Hətta iki... – o, maĢının mücrüsünü
göstərir. – Və tünd eynək, əgər sənə lazımdırsa.
Aramızda motor gurlayır. Kristian çantanı oturacaqların dalındakı
boĢ yerə qoyur, düyməni basır və maĢının tavan-qapağı asta-asta açılır.
DəyiĢdirici açar çıqqıldayır və Bryus Sprinqstinin səsi bizi əhatəsinə alır.
– Bryusu sevirəm, – deyə Kristian gülümsəyir. MaĢın yerindən
tərpənir, dik pandusla yuxarı qalxır və donub-qalır, Ģlaqbaumun açılmasını
gözləyərək.
Və budur, biz artıq günəĢin iĢıqlandırdığı Sietllə gedirik. MaĢının
mücrüsündən beysbol papaqlarını çıxarıram. Emblemdə ―Mariners‖ yazısı
var. Kristian beysbolu xoĢlayır? Ona kepkanı verirəm və onu baĢına keçirir.
Mən ―quyruğu‖ dəlikdən keçirir və ―dimdiyi‖ aĢağı dartıram.
Küçədə maĢınla gedərkən insanlar bizə baxır. Əvvəlcə mənə elə gəlir
ki, bu ona görədir… sonra paranoidal bir fikir gəlir ağlıma: hamı mənə
baxır, çünki bilirlər ki, son on iki saatda nə iĢlə məĢğul olmuĢam, amma
sonradan baĢa düĢürəm ki, bu, maĢına görədir. Kristian deyəsən, özünə aid
nəyisə düĢünür.
Tezliklə biz artıq I-5-lə cənuba doğru gedirik və qulaqlarımda külək
fit çalır. Bryus ehtirasdan alıĢıb-yanması barədə oxuyur. Аktual mövzudur.
Sözlərə qulaq kəsərək qızarıram. Kristian baĢına ―Rey-Ben‖ taxıb, ona görə
də görmürəm o nə düĢünür. Onun ağzı azca əyilir, o əlini dizimə qoyur və
yüngülcə onu sıxır. Nəfəsimi içimə çəkirəm.
– Acmamısan ki?
170
www.vivo-book.com
Hə, amma bu aclığı yeməklə doyurmazsan.
– Elə də yox.
O, dodaqlarını kip sıxır.
– Yemək lazımdır, АnasteyĢa. Mən Olimpiya ilə yanaĢı yaxĢı bir
restoran tanıyıram. Ora girərik.
О, yenidən dizimi sıxır, əlini sükana qaytarır və qazı basır. Mən
oturacağın arxasına yastıqlanıram. Hə,