, bu maĢın Ģütüməyi bacarır.
***
Restoran kiçik və səliqəlidir – meĢənin ortasında ağacdan
düzəldilmiĢ yaylaq evi. Ġnteryer kənd üslubundadır: sadə stullar və üstü
dama-dama süfrəli masalar, kiçik güldanlarda çöl çiçəkləri. ―VəhĢi mətbəx‖
– qapıdakı elanda belə yazılıb.
– Bura çoxdandır ki, baĢ çəkmirəm. Seçimimiz yoxdur, onlar tuta
bildikləri və ya yığa bildiklərindən yemək hazırlayırlar. – Kristian süni
dəhĢətlə qaĢlarını çatır və mən gülüĢümü saxlaya bilmirəm. Ofisiant qız nə
içəcəyimizi soruĢur. Kristianı gördükdə o qızarır, göz qapaqlarını endirir,
baxıĢlarını sarıĢın kəkil altında gizlədir. O, qızın xoĢuna gəlir! Təkcə mən
belə deyiləmmiĢ!
– Ġki qədəh ―Pino Qricio‖, – deyə Kristian sifariĢ verir.
Mən qəzəbdən dodaqlarımı kipləĢdirirəm.
– Nə olub?
– Mən pəhriz ―kola‖sı istəyirdim.
Onun boz gözləri kiçilir.
–Burda çox yaxĢı ―Pino Qricio‖ verilir, o istənilən yeməklə yaxĢı
içilir, – deyə o, səbirlə izah edir.
– Nə sifariĢ veririksə verək?
– Hə. – Kristian füsunkar təbəssümüylə gülümsəyir və baĢını yana
əyərək içimdə hər Ģey bir-birinə qarıĢdırır. Mən cavab olaraq gülümsəməyə
bilmirəm.
171
www.vivo-book.com
– Sən anamın xoĢuna gəldin, – quru tərzdə deyir o.
– Doğrudan? – mən həzzdən qızarıram.
– Aha. O elə bilirdi ki, mən geyəm.
Heyrətdən ağzım açıla qalır və müsahibədəki sualı xatırlayıram.
DəhĢət!..
– O niyə belə bir qərara gəlib? – deyə pıçıltıyla soruĢuram.
– Heç vaxt məni qızla görməyib.
– On beĢ qızdan heç birini?
Kristian gülümsəyir.
– Yadda saxlamısan. Yox, on beĢindən heç birini.
– Ох.
– Bilirsənmi, АnasteyĢa, bu istirahət günləri mən də bəzi Ģeyləri
birinci dəfə elədim, – təmkinlə deyir.
– Məhz nəyi?
– Dünənki gecəyədək mən həmiĢə tək yatırdım, heç vaxt öz
yatağımda sekslə məĢğul olmurdum, heç vaxt qızları helikopterdə
gəzdirmirdim, heç vaxt onları anama təqdim etmirdim. – Onun gözlərində
elə parlaq atəĢ var ki, nəfəsim kəsilir.
Bizə Ģərab gətirirlər, mən bir qurtumu dərhal içirəm. Kristian mənə
ürəyini açıb,