Hilton-Hedə gedirəm. Mənim yerimə
anandan üzr istə.
Səsin ahəngi iĢgüzar və ciddidir.
– XoĢagəlməz heç nə yoxdur ki?
– Bəzi problemlər var. Cümə günü görüĢərik. Səni hava limanında
görməsəm, Teyloru göndərəcəm.
Kristianın səsi acıdır; demək olar ki, acıqlıdır, amma ilk dəfədir ki,
onun bu əhvali-ruhiyyəsini öz səhvlərimlə əlaqələndirmirəm.
– Ümid edirəm, hər Ģey yaxĢı olacaq. YaxĢı yol!
– Salamat qal, balaca, – nəfəsini buraxır və mən yenidən öz
Kristianımın səsini eĢidirəm. Sonra telefon danıĢığı bitir.
Yo-ox. Onun sonuncu problemi mənim bakirəliyim idi. Ġlahi, ümid
edirəm, bu dəfə oxĢar bir Ģey yoxdur. Anama baxıram. Onun coĢqusu
həyəcanla əvəzlənir.
– Bu Kristian idi, o, Sietlə qayıtmalı oldu. ġam yeməyinə gələ
bilməyəcəyinə görə üzrxahlıq elədi.
– Heyif, əzizim! Amma biz barbekyunu təxirə salmarıq, sənin yeni iĢ
yerini ―yuyarıq‖. Mən hər Ģeyi təfsilatıyla bilməliyəm.
572
www.vivo-book.com
AxĢam anamla hovuz kənarında uzanmıĢıq. Ġndi, artıq mister
Meqabaksla Ģam yeməyi təhlükəsi arxada qaldıqdan sonra, о rahatlanır;
demək olar ki, üfüqi vəziyyətədək. Heç olmasa, azca özümü günə vermək
istəyirəm və dünənki gecə, bugünkü səhər haqda düĢünürəm. Kristian haqda
düĢünürəm və dodaqlarım ixtiyarsız olaraq qaçır. Söhbətimizi və
elədiklərimizi... onun elədiyini xatırlayıram və dodaqlarım daha geniĢ qaçır.
Kristian çox dəyiĢib, bunu inkar etsə də... Ancaq mənə daha çox Ģey
verəcəyini etiraf edir. Bu, nə vaxt baĢ verib? Bəzən uzun məktublar yazan
Kristian və dünənki Kristian – müxtəlif adamlardır. Mənsiz o, nə iĢlə
məĢğul olub? Qəfildən otururam, az qala ―Doktor Pepper‖i dağıdacaqdım. O
nahar edib… həmin qadınla. Yelenayla.
Ġblis!
Məni titrəmə tutur. O qadın Kristiana nə deyib? Axı niyə mən milçək
deyiləm və divara qonaraq onların söhbətinə qulaq asa bilmirəm? Sonra da
birbaĢ Ģorbaya, ya da Ģərab dolu qədəhə düĢə bilmirəm ki, Yelenanı
zəhərləyim!
– Noolub, Ana, əzizim? – anam özünə gələrək soruĢur.
– Heç nə, sadəcə dəli oluram. Saat