ə bilirəm ki, geyib-baxmaya
ehtiyac olmayacaq – bütün libaslar düz ölçümə uyğundur. Amma bu haqda
düĢünməyə vaxtım yoxdur, mən ağrı... ya da həzz (ümid edirəm) otağında
diz üstə dayanmalıyam.
Diz üstə dayanmıĢam... əynimdə yalnız tuman var, ürəyim yerə
düĢüb. Ġlahi, doğrudanmı onun gözü doymur? Kristian doyumsuzdur, bəlkə
bütün kiĢilər eyni cürdür? Onu kimsəylə müqayisə edə bilmirəm. Gözlərimi
qapadaraq sakitləĢməyə, təhtəlĢüurumla əlaqə qurmağa çalıĢıram. O hardasa
buralardadır, daxili ilahəm arxasında gizlənib.
601
www.vivo-book.com
Həzz intizarı qaz qabarcıqları kimi damarlarımda coĢur. O, nə
düĢünüb? Dərindən nəfəs alır, amma Ģəhvətimi sakitləĢdirə bilmirəm,
ayaqlarımın arası nəmlənir. Bütün bunlar adamı elə... düz deyil, yox, ―düz
deyil‖ pis ifadədir. Bu, Kristian üçün düzdür. Bu , Kristianın istədiyidir və
mənimçün etdiyi bütün Ģeylərdən sonra onun istənilən xahiĢinə, istənilən
istəyinə güzəĢtə getməyə hazıram.
Məni qarĢılayarkən üzləĢdiyim baxıĢını xatırlayıram: onun dəyiĢmiĢ
simasını, mənə sarı necə gəldiyini... sanki səhrada vadiyə rast gəlmiĢ yolçu
idi. Bu ehtiraslı baxıĢı bir daha görməkçün hər Ģeyi verərəm. Ġxtiysarsız
olaraq ombalarımı sıxır, ayaqlarımın geniĢ aralandığını da həmin an
xatırlayıram. Ġtaət edirəm. Bircə tez olsun! Ġntizar içimi əzabverici istəklə
doldurur. Oğrun-oğrun zəif iĢıqlandırılmıĢ otağa göz gəzdirirəm: xaç, masa,
divan, skamya… çarpayı. Nəhəng, al-qırmızı rəngli mələfələr sərilmiĢ
çarpayı. Maraqlıdır, o, bu gün hansı əĢyalardan istifadə edəcək?
Qapı açılır, Kristian daxil olur; mənə tərəf baxmır. Tez gözlərimi
ombalarıma qoyduğum əllərimə sarı endirirəm. Qapının ağzındakı kamodun
üstünə nəyisə qoyaraq Kristian çarpayıya yaxınlaĢır. Dözə bilmirəm, oğrunoğrun
ona baxıram və az qala ürəyim yerində atılır. Kristianın əynində
ancaq yırtıq cins Ģalvar var və yuxarı düymə naqolay açılıb. Ġlahi, o necə də
Ģəhvani görünür! TəhtəlĢüurum dəlicəsinə vurnuxur, daxili ilahəmsə