n etibarən pis öyrənməmiĢəm.
Səsin ahəngi oynaqdır… onun əhvalı belə tez necə dəyiĢir? Onunla
yarıĢa bilmirəm.
Kristian iĢarəylə ofisiant qızı çağırır və hesabı gətirməyi xahiĢ edir.
HesablaĢaraq yerindən qalxır və əlini mənə uzadır.
– Gedək.
Əlimi əlinə alaraq o, məni yenidən maĢına doğru aparır. Tamamilə
qəfildən bizim təmasımız belə normal, belə yaxındır. Mən elə məhz bunu,
adi, incə jesti mənimlə otaqda… Qırmızı ağrı otağında eləmək istədiyi ilə
uzlaĢdıra bilmirəm.
***
176
www.vivo-book.com
Olimpiadan Vankuverə qədər olan yolda hər ikimiz susuruq, öz
düĢüncələrimizə təslim olmuĢuq. Saat beĢə doğru evə çatırıq. Pəncərələrdə
iĢıq yanır – Keyt artıq qayıdıb. ƏĢyaları toplayır, əgər əlbəttə, o təkdirsə,
Eliotsuz. Kristian motoru söndürür; ayrılıq vaxtı yetiĢib.
– Ġçəri keçərsən? – soruĢuram. Onu buraxmaq istəmirəm.
– Yox, iĢlərim çoxdur, – deyə cavab verir təmkinli simasıyla.
Barmaqlarımı bururam baxıĢı anlamayaraq. Qəfildən hissiyyata
qapılıram: o, çıxıb gedir!.. Кristian əlimi tutur və dodaqlarına toxundurur,
xəfifcə öpür ovcumun arxa tərəfini, köhnə dəblə, əzizləyərək. Kövrəlirəm.
– Ġstirahət günlərinə görə sağ ol, АnasteyĢa. Bu… əla idi. ÇərĢənbə
günü? Səni iĢdən götürəcəm?
– ÇərĢənbəyədək, – deyə pıçıldayıram.
Kristian yenidən əlimi öpür və onu dizimə buraxır. Sonra maĢından
çıxır və sərniĢin qapısını mənim üçün açır. Niyə özümü birdən-birə tərk
edilmiĢ və tənha hiss edirəm? Boğazım düyünlənib. Əsas məsələ – bunu üzə
vurmamaqdır. Təbəssümlə maĢından çıxıram və cığırla evə doğru gedirəm,
bilərək ki, qarĢıda məni Keytlə görüĢ gözləyir. Yarı yolda çevrilirəm və
Kristiana baxıram. ―BaĢını dik tut, Stil‖ – deyə özümü ruhlandırıram.
– Yeri gəlmiĢkən, əynimdə sənin tumanındır, – gülümsəyirəm və o
görə bilsin deyə boks tumanından rezin qaytanı çıxarıram. Kristianın ağzı
açıla qalır. Sən bir reaksiyaya bax! Əhvalım o dəqiqə yaxĢılaĢır və mən
qürurla evə doğru gedirəm, bir ayağım üstdə atılıb-düĢməmək üçün
çətinliklə özümü saxlayaraq.