– Əgər ədəbsiz ağzınızı yummasanız, miss Stil, qorxuram sizi elə diz
üstə s..məli olacam. Aydındır?
Di yaxĢı, qoy belə olsun. Əsəbu halda udqunuram; itaətlə baxıĢlarımı
endirir, təhdiddən deyil, səsin ahəngindən ram oluram.
604
www.vivo-book.com
– Aydındır?
– Bəli, ağa, – tələsik donquldanıram.
– Afərin.
Bir anlıq Kristian mənə susaraq baxır.
– Stop-sözlər sənə ağrı verməyim üçün lazım deyil. Səni son həddə
çatdırmağı düĢünmürəm və sən məni istiqamətləndirməli olacaqsan.
Anladın?
Tam yox. Həddə? Ох.
– Sənə toxunacam, АnasteyĢa, amma məni nə görəcək, nə də
eĢidəcəksən. Əsas odur ki, məni duyacaqsan.
QaĢqabağımı tökürəm. Necə yəni ―eĢitməyəcəksən‖? Hansı mənada?
Kristian çevrilir və mən kamodda qara donuq ĢüĢədən yeĢik
görürəm. O, əlini yeĢiyə doğru uzadır və yeĢik iki yerə bölünür. Qapılar
aralanır, CD-pleyer və düymələr olan panel görünür. Kristian ardıcıllıqla
düymələri basır. Heç nə baĢ vermir, amma görünüĢə görə hər Ģey
düĢünüldüyü kimi baĢ verir. Özümü çözüm içində itirirəm. Kristian yenidən
mənə sarı çevrildikdə onun dodaqlarında sirli təbəssüm oynaĢır.
– Səni çarpayıya bağlamaq istəyirəm, АnasteyĢa, amma əvvəlcə
gözlərini bağlayacam, – o, aypodu çıxararaq deyir, – və bundan baĢqa, sən
məni eĢitməyəcəksən... Yalnız musiqi.
YaxĢı. Musiqili interlyudiya... hərgah mən baĢqa Ģey gözləyirdim.
Amma heyrətlənməyə dəyərmi? Gözlənilməzlik Kristian Qreyin Ģah
əsəridir. Ġlahi, bircə rep olmasın!
– Gedək. – O, məni dördsütunlu qədim-qaim çarpayıya sarı aparır.
Hər bir sütuna qandallar bağlanıb: parlaq metal zəncir və al-qırmızı atlaz
fonunda dəri bilərziklər.
Ġlahi, ürəyim yerindən atılmağa hazırdır, içimdə hər Ģey əriyir,
bədənim istəkdən çilik-çilik olur. Hələ heç vaxt belə Ģəhvət istəkli
olmamıĢam.
– Burda dayan.
Üzü çarpayıya sarı dayanıram. Kristian əyilir və qulağıma pıçıldayır:
– QarĢıya bax. Təsəvvür elə ki, burada qandallanmıĢ vəziyyətdə
uzanmısan, tam hakimiyyətim altındasan.
Ġlahi!
Bütün hisslərim son həddədək