a səsi eĢidilir. Kristian ifa edir. Bunu görməliyəm. Onun ifasını
seyr etməyi xoĢlayıram. Kürsüdən xalatı qaparaq oğrun-oğrun dəhlizə çıxır
və qonaq otağından gələn kədərli səsləri dinləyirəm.
Hər tərəfdən zülmətlə əhatələnərək Kristian iĢıq Ģüası altında oturub,
saçları gümüĢ çalardadır. О çılpaq görünür, əynində pijama Ģalvarı olsa da.
Kristian kədərli musiqiyə bələnərək onu füsunkar tərzdə ifa edir.
Qaranlıqdan onu izləyir, iĢığa çıxmağa tələsmirəm. Onu qucaqlamaq
istəyirəm. Kristian itirilmiĢ, qüssəli və çox tənha görünür, amma bəlkə də
hər Ģey dərin hüznlə dolu musiqidən irəli gəlir.
Pyesi sonadək ifa edərək o, ani olaraq donub-qalır və yenidən ifaya
baĢlayır. YaxınlaĢıram, kəpənək kimi, iĢığın cazibəsiylə… müqayisə məni
gülümsəməyə vadar eləyir. Kristian gözlərini qaldırır, üzünü turĢudur və
baxıĢlarını klaviĢlərə endirir.
Lənət Ģeytana, doğrudanmı ona mane olmağıma hirslənir?
– Niyə yatmırsan? – Kristian yumĢaq qınaqla deyir.
Nəsə onu qayğılandırır... hiss eləyirəm.
– Bəs sən?
О, yenidən gözlərini qaldırır, dodaqlarında təbəssüm oynayır.
617
www.vivo-book.com
– Məni danlayırsınız, miss Stil?
– Tamamilə düzdür, mister Qrey.
– Yuxum qaçıb. – О qüssələnir, üzündə qəzəb və qıcıq ifadəsi sezilir.
Onun ifadələrinə əhəmiyyət vermir, cəsarətlə fırlanan stula otururam,
baĢımı Kristianın çılpaq çiyninə qoyur. Onun cəld, bacarıqlı barmaqlarının
klaviĢləri necə sığalladığını seyr edirəm. Bir anlıq ifası dolaĢır, sonra pyesi
sonadək ifa edir.
– Bu nədir? – sakitcə soruĢuram.
– ġopen. Opus iyirmi səkkiz, prelyudiya mi minor, nömrə dörd...
əgər bilmək istəyirsənsə.
– MəĢğul olduğun hər iĢ haqda bilmək istəyirəm.
О, dodaqlarını saçlarıma dayayır.
– Səni oyatmaq istəmirdim.
– Sən təqsirkar deyilsən. BaĢqa bir Ģey ifa et.
– BaĢqa bir Ģey?
– Ġlk dəfə yanında qaldığım gecə ifa etdiyin Baxın pyesini.
– А-a, Marçello.
Kristian ifaya baĢlayır: tələsmədən və cidd-cəhdlə. Onun çiyni
baĢımın altında sürtünür və gözlərimi qapadıram. Qüssəli,