ecazkar hissiyyat yaranır. Ona qısa bikinili Keyt, on
beĢ keçmiĢ məĢuqədən heç biri, missis Robinson deyil, mən lazımam. Bu
yaraĢıqlı kiĢi məni istəyir. Daxili ilahəm elə iĢıqlı halda parlaq parlayır ki,
bütün Portlendi iĢıqlandıra bilər.
Kristian öpüĢləri dayandırır, gözlərimi açır və görürəm ki, o mənə
baxır.
– Mənə etibar edirsən? – pıçıldayır.
Gözlərmi geniĢ açaraq baĢımla təsdiqləyirəm. Qəlbim, az qalır,
yerindən atılsın, qanım coĢur.
Kristian Ģalvarının cibindən gümüĢü-boz qalstuku çıxarır… dərimdə
iz qoymuĢ həmin o qalstuku. Kristianın hərəkətləri cəlddir, o üstümdə
oturur, biləklərimi və qalstukun o biri ucunu çarpayının ağ, dəmir tirinə
bağlayır. Mən heç yerə qaçmaram. Əl-qolum yatağa bağlanılıb və hədsiz
ehtiraslanmıĢam.
Ktristian üstümdən düĢür, çarpayı ilə yanaĢı dayanır və ehtirasdan
qaralmıĢ gözləriylə mənə baxır. Zəfər baxıĢında rahatlıq duyulur.
– Bax belə yaxĢıdır, – donquldanır və onun dodaqlarında ədəbsiz
təbəssüm oynayır.
О əyilir və kross ayaqqabılarının bağlarını açmağa baĢlayır. О-o,
yox, bicə bu olmasın! Yox! Axı mən qaçıĢdan yenicə dönmüĢəm!
– Lazım deyil! – etiraz edirəm, ayaqlarımla müqavimət göstərərək.
Kristian dayanır.
– Müqavimət göstərsən, ayaqlarını bağlayacam. Səs-küy də salma,
АnasteyĢa, yoxsa ağzını da bağlamalı olacam. Sakit. Ketrin, ola bilsin ki,
qapının arxasında qulaq asır.
214
www.vivo-book.com
―Ağzımı tıxayacaq! Keyt!‖ – beynimdən keçir və mən susuram.
O, cəld kross ayaqqabıları və corablarımı, sonra da yavaĢca məĢq
Ģalvarını çıxarır. TəlaĢla əynimdə hansı tumanın olduğunu xatırlayıram. О,
azca məni havaya qaldırır və altımdakı adyalı çıxararaq bədənimi yenidən
çarpayıya qoyur, amma artıq mələfə üstünə.
– Həə, – Kristian xəfifcə alt dodağını yalayaraq deyir. – АnasteyĢa,
sən yenə dodağını diĢləyirsən. Sənsə bilirsən bu mənə necə təsir edir.
O xəbərdaredici tərzdə öz Ģəhadət barmağını ağzıma qoyur.
Ġlahi! Mən köməksiz halda, güclə özümü saxlayaraq onun otaqda
ahəngdar Ģəkildə necə