qalım?
– Amma mən evə getməliyəm, burda geyinməyə paltarım yoxdur.
– Sənə nəsə ala bilərik.
Məndə o qədər çox pul yoxdur ki, onu pal-paltara xərcləyim.
Kristian əlini uzadır və dodağımı sərbəst buraxmağım üçün çənəmdən tutub
dartır. Heç hiss etmirdim ki, dodağımı diĢləyirəm.
– Nə olub?
– Bu gün axĢam evdə olmalıyam.
– YaxĢı, bu gün axĢam, – deyə o, həvəssiz razılaĢır. – Ġndi naharını
ye.
Fikrim və düĢüncələrim qarmaqarıĢıqdır. ĠĢtaham nədənsə itdi.
– Ye, АnasteyĢa.
– Daha istəmirəm, – deyə pıçıldayıram.
– XahiĢ edirəm, sonadək ye.
– Sənin yeməyə bu münasibətin nədən qaynaqlanır? – soruĢuram.
Kristianın qaĢları toqquĢur.
– Axı mən bunu demiĢəm. Tabaqda qalan yeməyi tullamaqdan
xoĢum gəlmir. Ye, – deyə o əmr edir. Onun gözləri hirsdən tündləĢir.
ĠĢə bax da! Ona nə olub? Çəngəli əlimə götürür və yavaĢ-yavaĢ
yeməyə baĢlayıram. Gələcəkdə boĢqabıma çox az yemək çəkməliyəm, əgər
o belə hirslənirsə. Mən omleti sona çatdırana qədər onun üzünün ifadəsi
148
www.vivo-book.com
yumĢalır. Görürəm ki, o, boĢqabı silib-süpürür. Kristian yeməyi bitirməyimi
gözləyir, sonra boĢqabı məndən alır.
– Sən yemək hazırladın, mənsə yığıĢdıraram.
– Çox demokratik qaydadır.
– Hə, – deyə üzünü turĢudur. – Mənimçün səciyyəvi deyil. Mən iĢi
bitirdikdə çimərik.
– Necə istəyirsən.
Hə, budur… mən duĢa girərdim. Mobil telefonum zəng çalır –
xəyallarımı yarıda qoyaraq. Bu Keytdir.
– Salam. – Eyvana çıxıram, Kristian Qreydən uzaq olmaqçün.
– Ana, niyə mənə dünən axĢam ismarıc göndərmədin? – o hirslidir.
– BağıĢla, belə alındı.
– Sən sağsan?
– Hə, hər Ģey qaydasındadır.
– Aranızda... olub? – o, maraqdan çatlayır. Onun səsində səbirsiz
intizarı duyaraq gözlərimi qapadıram.
– Keyt, mən uzun-uzadı danıĢa bilmərəm.
– Olub… özüm bilirəm.
O necə baĢa düĢüb? Yoxsa məndən söz almaq istəyir? DanıĢa
bilmərəm, çünki o lənətə gəlmiĢ müqaviləni imzalamıĢam.
– Keyt, xahiĢ edirəm.
– Bu necə olub? Sən sağsan?
– Axı mən dedim, sağ-salamatam.
– O nəvaziĢli idi?
– Keyt,