etdiyini də ala bilməyəcəyəm. Bu, məni
qayğılandırır, çünki onu itirmək istəmirəm. Əmin deyiləm ki, onun köləsi
olmağa cəsarətim çatsın. Sözün düzü, mən qamçı və Ģallaqdan qorxuram.
Mən qorxaq dovĢanam və hər Ģeyi edərəm, təki fiziki ağrıdan qurtulum.
Yuxumu xatırlayıram… doğrudanmı hər Ģey müqavilədəki kimi olacaq?
Daxili ilahəm atılıb-düĢür, çirlinder pomponları yelləyir və ―hə‖ qıĢqırır.
Keyt öz noutbuku ilə qayıdır. Mən diqqətimi tostlara cəmləmiĢəm və
səbrlə onun buraxılıĢ mərasimi üçün hazırladığı nitqə qulaq asıram.
Artıq geyinmiĢəm və evdən çıxmağa hazıram. Rey məhz bu vaxt
gəlib çıxır. Qapını açıram və budur o, pis biçilmiĢ kostyumla artırmada
259
www.vivo-book.com
durub. Qəlbim bu sadə adama minnətdarlıq və sevgi hissi ilə dolur, boynuna
sarılıram, hərgah, adətən, öz duyğularımı heç vaxt bu cür izhar etməmiĢəm.
Rey özünü itirib və xəcalət çəkir.
– Ey, Аna, səni görməyə mən də Ģadam! – donquldanır və məni
qucaqlayır. Sonra məndən aralanır və üzünü turĢudaraq əlini çiynimə atır
diqqətlə üzümə baxır. – Balaca, hər Ģey yaxĢıdır?
– Əlbəttə, ata! Məgər qız öz qocasını görməyə sevinə bilməz?
О gülümsəyir, buna görə qara gözlərinin kənarlarında qırıĢlar peyda
olur və o, mənimlə qonaq otağına gedir.
– Əla görünürsən!
– Bu, Keytin paltarıdır, – boyun qayıĢından boz Ģifon libasa baxıram.
Rey üzünü turĢudur.
– Bəs Keyt hardadır?
– Kampusa getdi. Bu gün nitq söyləməlidir, odur ki, tezdən çıxıb.
– Bəs bizim getmək vaxtımız deyil?
– Ata, hələ yarım saatımız var. Çay istəyirsən? DanıĢ görək
Montesanoda nə yenilik var. Səfər necə keçdi?
Rey maĢını universitet dayanacağında saxlayır və biz idman zalına
yollanırıq: insan axınının ardınca gedirik, qələbəlikdə çoxsaylı qara və
qırmızı mantiyalar görünür.
– Uğurlar, Аna. Deyəsən, çox həyəcanlısan. Sən də çıxıĢ eləməlisən?
Lənət! Niyə Rey qədərindən artıq müĢahidəçilik üçün məhz bu günü
seçib?
– Yox, ata. Sadəcə, çox mühüm bir gündür.
―Və mən Kristianı görürəm‖, – deyə fikrən əlavə