çəkə bilmirəm: onun gözəlliyi həmiĢəki kimi məni
həyəcanlandırır və o, bu qalstuku yüzəyüz məqsədli boynuna bağlayıb.
Dodaqların nazik xətdə necə birləĢdiyini duyuram. TamaĢaçılar oturur və
alqıĢlar sönür.
– Sən bir buna bax! – yanımdakı qızlardan biri rəfiqəsinə müraciətlə
heyranlıqla köks ötürür.
– О elə seksualdır ki!..
Duruxuram. Çətin ki, o bunu professor Kollinz haqda desin.
– Bu, yəqin ki, Kristian Qreydir.
261
www.vivo-book.com
– О subaydır?
Artıq səbrim tükənir.
– Məncə, yox, – donquldanıram.
– Оy! – hər iki qız heyrətlə mənə baxır.
– Məncə, о geydir, – sözü güclə çölə çıxarıram.
– Heyif! – qızlardan biri ah çəkir.
Rektor yerindən qalxıb mərasimi açana qədər Kristianın zala necə
göz gəzdirdiyinə tamaĢa edirəm. Oturduğum stulda özümü sıxıram və
mümkün qədər gözə görünməmək üçün özümü büzüĢdürürəm. Mənasız –
bir saniyə sonra boz gözlər mənimlə üzləĢir. Kristian təmkinli halda mənə
baxır, üzündə dəlinməz ifadə var. naqolay Ģəkildə yerimdə qurcalanıram,
onun baxıĢlarından hipnoz edilmiĢəm və tədricən necə allandığımı hiss
edirəm. Ġxtiyarsız olaraq səhərki yuxunu xatırlayıram və qarnımın əzələləri
xoĢ ovqatla yığılır. Kəskin Ģəkildə nəfəsimi içəri çəkirəm. Kristianın
dodaqlarında yüngül təbəssüm oynayır. Bir anlığa gözlərini qapadır, sonra
sifəti təmkinli ifadə alır. Rektora gözucu baxaraq Kristian qarĢısındakı
mənzərəni seyr edir, giriĢdə, üstdəki universitetin embleminə baxır. Onun
baxıĢları daha mənə sarı yönəlmir. Rektor hey danıĢır, Kristiansa əvvəlki
kimi mənə doğru boylanmır, gözünü düz irəli zilləyərək oturub.
O, niyə mənə tərəf baxmır? Bəlkə fikrini dəyiĢib? Özümü pis hiss
edirəm. Yəqin, dünən axĢamkı qaçıĢım onun səbrinin son damlası olub. Mən
qərar qəbul edənə qədər o, gözləməkdən yorulub. Ah, yox, deyəsən, hər Ģeyi
korlamıĢam. Sonuncu e-maylını xatırlayıram. Ola bilsin ki, cavab
vermədiyim üçün mənə acıqlıdır.
Qəfildən zal alqıĢlardan partlayır və söz Ketrin Kavanaya verilir.
Rektor oturur, Keyt isə uzun