gözleyirdin? – o, meni özüne çekerek pıçıldayır ve
üzümden saçları kenara çekir.
– He.
– Görürsem ki, АnasteyĢa, qorxu esasen baĢındadır. – О susur, sonra
soruĢur: – Bunu tekrarlamaq isterdin?
Bir anlığa fikre gedirem, yorğunluq beynimi dumanlandırıb …
Tekrarlamaq?
– Beli, – astaca deyirem.
Kristian meni möhkem qucaqlayır.
– YaxĢı. Ele men de, – o, yavaĢca teleffüz edir ve nevaziĢle meni
öpür. – Amma biz seninle hele bitirmemiĢik.
Hele bitirmemiĢik!? Bax a! Mene bes edir. Tamamile elden
düĢmüĢem ve yuxuyla mübarize aparıram, amma deyesen, menasız.
Kristianın sinesinde uzanmıĢam, gözlerim qapalıdır, о, elleri ve ayaqları ile
mene sarılıb ve men özümü... tehlükesizlikde ve çox rahat hiss edirem.
Belke o, mene yatmaq imkanı verecek, yaxud heç olmasa, yuxumu almaq?
Aha, gözle. Axmaq fikirlerden dodaqlarımı eyir, çevrilirem ve burnumu
Kristianın sinesine dayayıram, onun misilsiz etrini içime çekirem, amma
Kristian o deqiqe bedenini gerir… lenet Ģeytana. Gözlerimi açıram. О,
diqqetle mene baxır.
– Lazım deyil, – xeberdaredici terzde nefesini buraxır.
Üzüm allanır ve baxıĢımı onun sinesine yöneldirem. Sinesindeki
tüklerin arasından dilimi sürüĢdürerek onu ele öpmek isteyirem ki!..
Qefilden Kristianın sinesinde bir neçe dairevi çapıq görürem. ―Suçiçeyi?
Qızılca?‖ – yayğın halda düĢünürem.
– Qapı ağzında diz üste dayan, – o emr edir, oturur, meni buraxır ve
elerimi dizlerim üste qoyur. Kristianın sesinde artıq heraret yoxdur,
temperatur bir neçe derece düĢüb.
Naqolay Ģekilde qalxır, qapıya doğru gedir ve otururam: buyrulduğu
kimi. Titreyirem, men çox, çox yorulmuĢam ve özüme qetiyyen hakim
deyilem. Kim düĢüne bilerdi ki, bu otaqda misilsiz hezz dadacam? Ve kimin
364
www.vivo-book.com
ağlına gelerdi ki, bu son derece ezablı olacaq. Gözü doymuĢ beden füsunkar
ağırlıq qazanır. Daxili ilahem öz otağının qapısından lövhe asıb: ―Narahat
olmayın!‖.
Kristian hardasa baxıĢ sahemden kenardadır. Gözlerim qapanır.
– Sizi darıxdırıram, miss

<< 1 ... 164 165 [166] 167 168 ... 313 >>