Tuflileri çıxarmalıyam.
– Keçinersen, – o deyir, meni qaldırır ve çiynine götürür.
Qefilden ucadan zırıldayıram ve arxama möhkem bir Ģapalaq deyir.
– Bağırma! – Kristian nerildeyir.
Yo-o-o-x… deyesen, iĢler fırıqdır. TehtelĢüurum diz üste çöküb ve
tir-tir titreyir. Kristian qezeblenib, ola bilsin ki Xoseye, Corciya seferime,
menim çılpaq g..üme, ya da dodağımı diĢlediyime göre. Ġlahi, onu
hirslendirmek ele asandır ki!
– Hara gedirik? – nefesimi buraxıram.
– Ellinqe, – keskin Ģekilde cavab verir.
BaĢım aĢağı sallanır, demek olar ki, onun ombalarına toxunuram, osa
meqsedyönlü Ģekilde ayın iĢıqlandırdığı çemenlikle addımlayır.
– Niye? – Gücle nefes alıram, onun çiyninde atılıb-düĢerek.
– Seninle teklikde olmalıyam.
– Ne üçün?
– Seni döymek, sonra da s..mek isteyirem.
– Niye? – sızlayıram.
– Bilirsen niye, – o fısıldayır.
– Ele bilirdim, sen ehvali-ruhiyye adamısan, – yalvarıĢlı terzde
nefesimi buraxıram.
388
www.vivo-book.com
– АnasteyĢa, sen menim indi hansı ehvali-ruhiyyede olduğumu
bilmirsen!
Senin ananı!
389
www.vivo-book.com
20-ci fesil
Kristian ellinqin taxta qapısından içeri keçir ve iĢığı yandırmaq üçün
ayaq saxlayır; Fluorosent lampalar bir-birinin ardınca çıqqıldayıb yanır,
astaca uğuldayır ve parlaq, keskin iĢıq böyük taxta tikilini iĢıqlandırır.
ÇevrilmiĢ veziyyetde iri motorlu kateri görürem, o sakitce suda yırğalanır,
amma ona yeterince baxa bilmirem: Kristian taxta pillekenle meni yuxarıya
aparır.
O, qapı ağzında dayanır, desteyi Ģaqqıldadır, bu defe parlaqlıq
nizamlayıcısı olan qalogen lampalar yanır, iĢıq ele de keskin deyil ve men
eyri tavanlı mansarda olduğumuzu görürem. Tavan ―nyu-inqland‖ deniz
üslubunda düzeldilib: tünd-göy ve krem rengde, bir azca da qırmızı. Mebel,
demek olar ki, yoxdur, yalnız bir cüt divan.
Kristian meni taxta döĢemeye qoyur. Etrafa göz gezdirmeye
macalım yoxdur – Kristiandan gözümü çeke bilmirem. Sanki
ovsunlanmıĢam… onu izleyirem; nadir, yırtıcı heyvanı izleyirmiĢ kimi,
onun hücum

<< 1 ... 183 184 [185] 186 187 ... 313 >>