u nağılda...Bir anlıq həqiqi xoşbəxtlik üçün ömürlük bədbəxtliyə dəyərmi?Bir qəlbi bir anlıq fəth etmək üçün özünü səfalətə atmağa dəyərmi?Bu ani xoşbəxliyi bizdən alan gecələr,qatarlar,gəmilər,zaman daha nələr nələr...Onlar çox qəddardırlar.Hər halda milyon qızıl gül haqqında nağılda bundan danışılır...Bəziləri xoşbəxtliyə ömür boyu pəncərədən baxır.Onu lap yaxından müşahidə edə bilir amma ətrini heç vaxt duya bilmir...
Səni ilk dəfə görəndə,o gülüş...Sən mənə kimi sevdiyimi,kiminlə olmaq istədiyimi xatırlatdın,heykəl kimi dayandım,səssiz,sözsüz...Səninlə ayrılmamış yenə də görüşmək istəyirəm nə qəribədir.Sənin saçlarının ətri olmadan nəfəs ala bilmərəm ki mən,ömürlük nəfəsim ol...İlk öpüş,dodaqlarında adım...Sadəcə bir kəlmə, amma ilk dəfə idi ki,adımla belə fəxr edirdim,ilk dəfə idi ki,qulağıma belə xoş gəlirdi adım...Səni itirməkdən qorxurdum-bu necə də gözəl hisdir.Göylərə,taleyə minnətdaram mən.Sənə həsr etdiyim üçün bunu minnətdaram onlara...
Yaxşı üzənlər bilirlər necə təhlükəlidir okeanda aysberq.Mənsə bütün dünyanı unuduram səninlə,sevginə okean kimi baş vururam,sənsə elə soyuqsan...Okeandakı aysberq kimi,Bütün sirlərin qara sulara qərq olub.Kimsən sən,şirin qar nağılı ya öldürücü buz?Xoşbəxtlik ya bədbəxtlik?Sevinc ya kədər?Anlamağa çalışıram kimsən sən-aysberq ya insan?Ya taleyim ol ya da çəkil