z partlayırdı. Axırıncı gün o yekəpərin hədələrindən sonra Anar lap dəli olmuşdu.
-Yox , sizə deyə bilməzdim. Eşidə bilərdilər. Nəzəri cəlb etmək olmazdı. Amma qulağım sizdə idi. Danışdıqlarınızı eşidirdim. Anar, sən çox cəsarətlisən. Qız günahkar olmasın deyə hər şeyi öz üzərinə götürdün.
Mən başımla yavaşca təşəkkürümü bildirdim. Sonra Azad dedi:
- Hə, Anar yaxşı oğlandı. Uşaqlar siz danışın görək. Bir həftədə təzə nə isə olub?
Bayaqdan sakitcə qulaq asan Aydın dedi:
- Hə qardaşlar. Biz Qərargahı ala bilmişik.
Bunu eşidən Aslan da, Azad da sevinclərini saxlaya bilmədilər.
“Əla!” , “Ola bilməz?!” , “Əla!”, ”Şükür Allaha!”
Mən nədən söhbət getdiyini bilmirdim amma haranısa almışdılar. Sonra Aydın nə isə danışmağa başladı. Belə məlum oldu ki, səhəri gün biz hamımız ora gedə biləcəyik.
Insanlar da Ağaclar kimidir. Onlar nə qədər yüksəklərə, işığa doğru can atırlarsa kökləri bir o qədər yerə, aşağı, qaranlıq və dərinliyə enir.
(“Zərdüşt belə