– Karrik qüssələnir, ətrafımızı
bürüyən Ģən musiqiyə baxmayaraq. – O demək olar ki, iki il
www.vivo-book.com
344
dil açmadı. Yalnız fortepianoda ifa etməklə özünə gələ bildi.
Hə, əlbəttə, bir də Mianın peyda olması ilə. – Karrikin
dodaqları incə təbəssümdən dartılıb uzanır.
– О, gözəl fortepiano çalır, peĢəkarcasına. Onunla fəxr
edə bilərsiniz, – deyirəm, amma heç cür özümə gələ
bilmirəm: dəhĢətə bax, iki il kəlmə kəsməyib…
– Bəli, biz fəxr edirik. О, məqsədyönlü, fərasətli və
ağıllı oğlandı. Sizə bir sirr açım, AnasteyĢa, anasıyla birgə
onu bugünkü kimi görməyə çox Ģadıq, gənc, qayğısız.
Onunla təəssüratlarımızı artıq bölüĢmüĢük. Buna görə sizə
minnətdar olmalıyıq.
Deyəsən, baĢdan-ayağadək qızardım. Ġndi nə deyim?
– O həmiĢə yalqız olub. Biz artıq onun kimisə özünə
həmdəm tapacağına inanmırdıq. XahiĢ edirəm dayanmayın,
nə edirsinizsə edin. Onu bu cür xoĢbəxt görmək çox xoĢdur.
– Qəfildən Karrik susur, sanki qadağan olunmuĢ əraziyə
ayaq basıb. – BağıĢlayın sizi utandırmaq istəmirdim.
BaĢımı yelləyirəm.
www.vivo-book.com
345
– Mən də onu xoĢbəxt görmək istəyirəm, – baĢqa söz
tapmayaraq donquldanıram.
– Çox Ģadam ki, bu gün bizə gəldiniz. Sizi bir yerdə
görmək çox xoĢdur.
Melodiyanın son notları bitdikdə Karrik ədəblə təzim
eləyir və mən də cavab olaraq qarĢılıq verdim.
– Bəsdi qocalarla rəqs elədin. – Kristian yenidən
yanımdadır. Karrik Ģən halda gülür.
– Mənə hansı cəsarətlə ―qoca‖ deyirsən, oğlum. Mənim
də unudulmaz anlarım olub, – Karrik zarafatla mənə göz
vurub tünlüyə qarıĢdı.
– Deyəsən, atamın xoĢuna gəlmisən, – Karriki
baxıĢlarımızla ötürərkən Kristian mızıldanır.
– Niyə də xoĢuna gəlməyim? – ədabazlıqla soruĢur,
kirpiklərim arasından ona baxıram.
– Doğru sualdı, miss Stil, – o məni qucaqlayır və bu an
orkestr ―It Had to Be You‖ mahnısını ifa eləyir.
– Mənimlə rəqs elə, – Kristian ehtirasla pıçıldayır.
– Məmnuniyyətlə, mister Qrey, – gülümsəyirəm və o
yenidən məni rəqs meydançasında