z susaraq
oturmuĢduq; həyəcanım qayıtmıĢdı və mənə əvvəlki
qüvvəylə əzab verirdi, mən anlayırdım ki, ―Çarli
Tanqo‖dakı uçuĢ vaxtı mövcud olan sükut ―tufanın nəzəri‖
idi. Kristian pəncərəyə baxırdı; o, sakit və düĢüncəli, hətta
məyus idi; əvvəlki Ģən əhval-ruhiyyəmiz yox olmuĢdu.
Deyiləsi o qədər sözüm var idi ki. Amma səfər çox qısa idi.
– Xose, sadəcə, dostumdur, – mızıldandım.
www.vivo-book.com
39
Kristian çevrildi; onun baxıĢlarında qorxu var idi. Ağzı
– ah, o məndə Ģirin xatirələr oyadırdı. Onu bütün dərimlə,
bütün bədənimlə, hər yerimdə xatırlayırdım. Kristian
qüssələnmiĢdi.
– Üzündə gözəl gözlərindən baĢqa heç nə qalmayıb,
АnasteyĢa. XahiĢ edirəm, söz ver ki, yemək yeyəcəksən.
– Hə, Kristian, mən yemək yeyəcəm, – robot kimi
avtomatik cavab verdim.
– Ciddi deyirəm.
– Yox a?
Səsimdəki kinayəni yığıĢdıra bilirdim. Sözün düzü,
son günlərdə məni cəhənnəmdən keçməyə məcbur eləmiĢ bu
adamın səsinə mat qalmıĢdım. Yox, burda nəsə düz
deyildi… Mən özüm özümü cəhənnəmdən keçirmiĢdim.
Yox, hər halda o… Tamam dolaĢdım və baĢımı itirdim.
– Səninlə savaĢmaq istəmirəm, АnasteyĢa. Ġstəyirəm ki,
qayıdasan və istəyirəm ki, sağlam olasan.
– Axı heç nə dəyiĢməyib.
www.vivo-book.com
40
―Nahaq yerə Əlli Çalar adı qazanmamısan ki…‖ –
düĢündüm.
– Gəl bu haqda geri qayıdarkən danıĢaq. Artıq
çatmıĢıq.
Biz qalereyanın yanında dayandıq və Kristian məni
susdurub maĢından çıxdı. Qapını açıb əlini mənə uzatdı.
– Niyə belə edirsən? – Səsim istədiyimdən də bərk
çıxdı.
– Nə edirəm ki? – Kristian heç nə anlamırdı.
– Belə Ģeylər deyirsən, sonra da…
– АnasteyĢa, biz istədiyin yerə gəlmiĢik. Gəl
qalereyaya gedək. Sonra danıĢarıq. Mən küçədə tamaĢa
göstərmək istəmirəm.
Ətrafa göz gəzdirdim. O haqlı idi. Yan-yörədə o qədər
adam var idi ki. Dodaqlarımı kip sıxdım, o isə qəzəblə mənə
baxırdı.
– YaxĢı, – köntöy Ģəkildə mızıldandım.
Əlimdən tutaraq məni binaya doğru aparırdı.
www.vivo-book.com
41
Biz pakqauza – anbara döndərilmiĢ hissəyə daxil
olduq: