Bilmirəm o hansı boĢluqları doldura bilər, – laqeyd
halda fınxırır o. – Teylorla danıĢmalıyam. Qoy donunun
zəncirini açım.
– Avtomobillə bağlı polisə xəbər verəcəksən? –
soruĢuram.
О, saçlarımı yığır. Barmaqları nəvaziĢlə belimi
sığallayır, sonra donun zəncirini aĢağı çəkir.
www.vivo-book.com
366
– Yox, bunsuz da keçinərəm. Leylaya dəstək lazımdı,
polisin cəzalandırıcı əli yox. Biz yalnız bir az cəhd etməli və
onu axtarıb tapmalıyıq, – o əyilir və nəvaziĢlə çiyinlərimi
öpür.
– Uzan, – əmr edir və çıxıb-gedir.
Uzanıb tavana baxıram və onun qayıdıĢını gözləyirəm.
Ötən gün ərzində o qədər Ģey baĢ verib ki, onları bir-bir
nəzərdən keçirmək gərəkdir. Nədən baĢlayım?..
Qəfildən oyanıram və harda olduğumu dərhal dərk
eləmirəm. Doğrudanmı mürgüləmiĢdim? Yarıaçıq qapıdan
içəri süzülən zəif iĢıqda görürəm ki, Kristian yanımda deyil.
O hardadı? Otağa göz gəzdirirəm. Çarpayının ayaq tərəfində
kölgə dayanıb. Qadın?
Qara paltarlı? Çətindir demək.
Hələ yuxudan tam ayılmayaraq əlimi uzadıb gecə
lampasını yandırıram, sonra yenidən çarpayının ayaq
tərəfinə baxıram. Orda heç kim yoxdur. BaĢımı yelləyirəm.
Bu ilğım idi? Yuxu görürdüm?
www.vivo-book.com
367
Çarpayıda oturub yataq otağını gözdən keçirirəm.
Halım pisləĢir, burda tək-tənhayam.
Ovcumu üzümdə gəzdirirəm. Saat neçədir? Kristian
hardadı? Zəngli saata baxıram: üçə on beĢ dəqiqə iĢləyir.
Çarpayıdan düĢür və Kristianı axtarmağa gedirəm,
təxəyyülüm məni tamam çaĢdırıb. Ağlıma cürbəcür axmaq
fikirlər girir. Ola bilsin ki, ötən günün dramatik hadisələrinin
təsiridir.
Zal bomboĢdur. Otağı barın üzərindəki üç asılqanlı
lampa iĢıqlandırır. Amma kabinetin qapısı yarıaçıqdır və
mən Kristianın telefonla danıĢdığını eĢidirəm.
– BaĢa düĢmürəm niyə gecənin bu vaxtı zəng eləyirsən.
Sənə deyiləsi sözüm yoxdur. YaxĢı, sən mənə cavab ver
görək… Sən o məktubu verməməliydin.
Mən qımıldanmadan astanada dayanmıĢam və
xəcalətdən rəng verib-rəng alaraq söhbətə qulaq asıram. O
kiminlə danıĢır?
– Yox, sən