o pıçıldayır.
– Səninsiz yaĢaya bilmirəm, – bu sözləri deyib birdən
anlayıram ki, bunlar ən düzgün kəlmələrdir. Kristiansız
həyatımı təsəvvürümə gətirə bilmirəm, heç cür.
– Ġcazə ver, səni sevim, – xırıltılı səslə deyir.
– Hə, – cavab verirəm. Çevrilərək məni qucaqlayır,
dodaqları dodaqlarımı axtarır. О mənə yalvarır, mənə
pərəstiĢ edir, əzizləyir… sevir məni.
О, barmaqlarını onurğamda yuxarı-aĢağı gəzdirir, birbirimizə
baxır, sevginin dadını çıxarır, oxĢayırıq. YanaĢı
uzanmıĢıq, mən – üzüqoylu, balıĢı qucaqlayaraq, o – yanakı,
nəvaziĢlə məni sığallayır. Bilirəm ki, indi mənə mütləq
toxunması lazımdır. Bu onun üçün məlhəm kimidir,
sakitləĢmə mənbəyi və mən onu bu əlacdan necə məhrum
edə bilərəm ki? Hə, o da mənimçün eyni mənanı verir.
– Sən zərif ola bilirsənmiĢ, – mırıldanıram.
– Hmm… ola bilər, miss Stil.
Gülümsəyirəm.
www.vivo-book.com
420
– Sən belə deyildin, biz... eee… bunu birinci dəfə
elədikdə.
– Deyildim? – gülümsəyir. – Sənin bəkarətini
oğurladıqda?
– Məndən heç nə oğurlamamısan, – təkəbbürlə deyirəm
(―Axı mən köməksiz oyuncağam‖). – Məncə, bəkarətimi
sənə könüllü və məcburiyyətsiz vermiĢdim. Mən də səni
istəyirdim və əgər düz xatırlayıramsa, həzz də aldım. –
Dodağımı diĢləyib bic-bic gülümsəyirəm.
– Xatırlayıram ki, mən də həzz aldım. Biz bir-birimizi
sevindirməyə çalıĢırıq, – qərar verdi və üzü iĢıq saçdı. – Bu
o deməkdir ki, sən bütövlüklə və tam olaraq mənimsən. –
Bütün yumoru haradasa itdi, mənə tam ciddi baxır.
– Hə, səninəm, – təsdiqləyirəm. – Səndən bir xahiĢim
vardı.
– Buyur.
– Sənin bioloji atan… bilirsən o kimdir? – Bu fikir
mənə çoxdan rahatlıq vermir.
Əvvəlcə o, alnını qırıĢdırır, sonra baĢını yelləyir.
www.vivo-book.com
421
– Qətiyyən, azca belə təsəvvürüm yoxdur. Amma o,
anamın sutenyoru kimi vəhĢi biri olmayıb və bunu bilmək
xoĢdur.
– Bunu hardan bilirsən?
– Mənə bəzi Ģeyləri atam deyib… Karrik.
Ġntizarla üzünə baxıram.
– Sən növbəti məlumat eĢitmək istəyirsən? – o, ah çəkir
və baĢını