yoxlayarıq.
– Dənizə çıxmaq istəyirsiniz?
– Ihı, – Kristian bic-bic gülümsəyir. – Qısa bir tur,
düzdü, АnasteyĢa?
– Hə, xahiĢ edirəm.
Onun ardınca kayuta keçirəm. Düz qarĢımızda dəri
künc divanı var, üstündə iri, dairəvi illüminatordan körfəzə
görünüĢ açılır. Solda zövqlü, parlaq ağacdan olan mətbəx
zonası.
www.vivo-book.com
443
– Bu salondu. Kambuz da burdadı, – mətbəxə sarı əlini
yelləyərək deyir Kristian.
О, əlimdə tutaraq məni heyrətamiz dərəcədə iĢıqlı və
geniĢ salondan keçirir. DöĢəmə də par-par parlayır. Hər Ģey
müasir, zövqlüdür, eyni zamanda yerli-yerində.
– Hamam otaqları yan tərəflərdədi.
Kristian əl iĢarəsiylə iki qapını göstərir, sonra düz
qarĢımızdakı qəribə formalı qapını açır. Biz ecazkar yataq
otağında peyda oluruq. Uy da…
Burdakı iri kapitan çarpayısı cilalı ağacdandır, yataq
dəsti solğun-mavi rəngdə, lap ―Eskala‖dakı kimi. Kristian
hər yerdə açıq-aydın Ģəkildə eyni üslubu gözləyir.
– Bu, katamaran sahibinin kayutudur, – o, yenə də
çiyninin üstündən mənə baxdı. – Sən burda olmuĢ ilk qızsan,
ailə üzvlərini saymasaq. Оnlar hesaba alınmır.
Onun isti baxıĢından üzüm allanır, nəbzim intizamını
itirir. Doğrudanmı? Yenə ―ilk‖. Kristian məni qucaqlayır,
barmaqlarını saçlarıma keçirir və uzun-uzadı, möhkəm
qucaqlayır. Sonra uzun müddət təngnəfəs oluruq.
www.vivo-book.com
444
– Bəlkə bu yatağın dadını çıxaraq, – dodaqlarıma
pıçıldayır.
А, dənizdə!..
– Amma indi yox. Gedək, əvvəlcə Makı sahilə
yollamalıyıq.
Məyusluğumu ötürdüm və biz yenidən salondan
keçirik. Yolüstü Kristian mənə baĢqa qapıları da göstərir.
– Ora ofisdi, ordasa iki kayut var.
– Bu gəmidə neçə adam yata bilər?
– Katamaran altı nəfərə hesablanıb. Amma onda bircə
mən dənizə çıxıram və heç vaxt qohumları özümlə
götürmürəm. Amma sən baĢqa məsələ. Axı sənin qeydinə
qalmalıyam.
О, qapını açır və al qırmızı rəngli xilasetmə jiletini
götürür.
– Budur, – jileti baĢımın üstündən keçirərək kəmərləri
qaydasına salır və dodaqlarında yüngül bir