ə mən
sezirdim ki, hansısa cütlük məni baĢının hərəkətilə
salamlayır, gülümsəyir, sanki tanıĢdılar. Ola bilsin ki,
Kristianla birgə olduğuma görə. Amma hansısa sarıĢın oğlan
açıq-aĢkar gözünü məndən çəkmirdi. Qəribə idi…
Bizi tinə döndük və bu an qəribə baxıĢları anladım.
Uzaq divarda yeddi iri portret sərgilənirdi və onların
hamısında mən əks olunmuĢdum.
Mən portretlərdən zala baxırdım. Burda dodağımı
ĢiĢirmiĢdim, o biri fotoda gülürdüm, digərində qüssəliydim,
heyrətlənirdim… Hər Ģey müəyyən məsafədən çəkilmiĢdi,
bütün fotolar da ağ-qara idi.
Əclafa bax da! Xosenin qarĢımda fotoaparatla necə vargəl
elədiyini xatırlayıram, evdə olduqda və onu həm sürücü,
həm də köməkçi kimi özümlə apardıqda. Mənsə
fikirləĢirdim ki, o, sadəcə, dəcəllik eləyir. Heç ağlıma da
gəlməzdi ki, o, fotolarımı çəkir.
www.vivo-book.com
49
Kristian ovsunlanmıĢ kimi uzun-uzadı hər bir portretə
baxırdı.
– Deyəsən, təkcə mən… – sirli Ģəkildə mızıldanırdı.
Onun dodaqları möhkəm bir xətdə birləĢmiĢdi.
Məncə, o hirslənmiĢdi.
– BağıĢla, – iti baxıĢları ilə üzümü dələrək dedi və
inzibatçının masasına doğru yönəldi.
Noolub? Mən ovsunlanmıĢ kimi onun miss Qısa Saç-
Qırmızı Pomada ilə necə coĢqun söhbətini müĢahidə
edirdim. O, pulqabından kredit kartını çıxartdı.
Aha! Ola bilsin ki, o, portretlərdən birini satın alırdı.
– Ey, deməli, ilham pərisi sənsən? Əla fotodur.
Gur sarıĢın saçlı oğlan yenidən gözünü mənə
zilləmiĢdi. Biləyimdə isti ovucu duyurdum. Kristian
qayıtmıĢdı.
– Sən bəxtəvərsən, – sarıĢın oğlan ona dedi və cavab
olaraq buz kimi baxıĢlarla qarĢılaĢdı.
– Əlbəttə, bəxtəvərəm, – Kristian qaĢqabaqlı halda
donquldandı və məni kənara çəkdi.
www.vivo-book.com
50
– Portretlərdən birini aldın?
– Birini? –fotolardan gözünü çəkməyərək fınxırdı.
– Birdən çox almısan?
О, qaĢlarını qaldırdı.
– Hamısını aldım, АnasteyĢa. Ġstəmirəm ki, əcaib tiplər
sənin fotona göz zilləsinlər, bircə bu qalıb ki, onları alıb
evlərinin divarlarından assınlar.
Az qala