marçıldadıram və o, təbəssümünü gizlədə
bilmir.
Onun kayutda necə gəziĢdiyini və geyindiyini
müĢahidə edirəm. Ġndicə mənimlə incə tərzdə seviĢmiĢ kiĢi.
www.vivo-book.com
466
Öz bəxtimə güclə inanıram. Kristian yanımda uzanır və
çəkmələrini ayağına geyir.
– Kapitan? Mən hara, kapitanlıq hara, – quru tərzdə
deyir o. – Mən bu gəminin sahibiyəm.
BaĢımı yana əyirəm.
– Sən qəlbimin sahibisən, mister Qrey, – və
bədənimin… və ruhumun…
О, inamsız halda baĢını yelləyir və yenidən məni öpür.
– Mən göyərtədə olacam. Hamam otağında duĢ var.
Sənə baĢqa nəsə lazımdı? Məsələn, içməyə bir Ģey? – o,
qayğıyla soruĢur, mənsə cavab olaraq ancaq gülümsəyirəm.
Doğrudanmı bu həmin kiĢidir? Həmin Əlli Çalar?
– Nə? – soruĢur, səfeh gülüĢümü görərək.
– Sən.
– Mən nə?
– Sən kimsən və Kristiana neyləmisən?
Dodaqları kədərli təbəssümlə əyilir.
– Balaca, o, burdan çox da uzaqda deyil, – sakitcə deyir
və səsindəki hüzn məni bir anlığa sözlərimə peĢman edir.
Amma Kristian qüssəni uzaqlaĢdırır. – Tezliklə onu
www.vivo-book.com
467
görəcəksən, – bic-bic gülümsəyir o, – xüsusən yerindən cəld
qalxmasan. – bu sözləri söyləyərək Kristian nəĢəylə yanımı
Ģapalaqlayır. QıĢqırır və eyni vaxtda qəhqəhə çəkirəm.
– Məni qorxutdun.
– Doğrudan? – Kristian alnını qırıĢdırır. – Elə gülməli
siqnallar verirsən ki, АnasteyĢa. KiĢi özünü necə əldə
saxlasın? – О, yenidən əyilir və məni öpür. – Hələlik,
balaca, – əlavə edir və füsunkar təbəssümü ilə məni
fikirlərimlə baĢ-baĢa qoyub çıxıb gedir.
Göyərtəyə qalxdıqda Makın artıq ―Qreys‖ə döndüyünü
görürəm, amma o, dərhal üst göyərtədə yoxa çıxır, mən
salonun qapılarını açan kimi. Kristian ―blekberi‖ ilə danıĢır.
―Maraqlıdı kimlə?‖ – deyə təəccüblənirəm. О, yanımdan
ötür və azca qucaqlayıb qulağımı öpür.
– Gözəl xəbərlərdi. YaxĢı. Hə… Doğrudan? Qəza
nərdivanıyla?.. Aydındı… Hə, axĢam.
О, ―No‖ düyməsini basır və eyni vaxtda mühərrikin
uğultusu eĢidilir. Ola bilsin ki, Mak kokpitdədir.
www.vivo-book.com
468
– Qayıtmaq