, öz
biznesimi qururam. – О qayğılanıb. – Elədiklərim elə budur,
yelkənli gəmidə səyahət və planerdə nadir uçuĢlar istisna
olmaqla.
– Hətta kollecdə də dostların olmayıb?
– Ümumən yox.
– Deməli, ancaq Yelena?
О, ehtiyatla baĢını tərpədir.
– Yəqin ki, tənhasan.
Onun dodaqlarında hüznlü təbəssüm peyda olur.
– Nə yeyəcəksən? – soruĢur, mövzunu dəyiĢir.
– Rizotto istəyirəm.
– YaxĢı seçimdi, – Kristian söhbəti bitirərək ofisiantı
çağırır.
ġam yeməyi sifariĢ verilib. Oturduğum stuldaca
qurcalanır və barmaqlarıma baxıram. Kristianın söhbətə
meylliyindən faydalanmaq istəyirəm.
www.vivo-book.com
478
SoruĢmaq lazımdır ki, nəyə ümid edir, o nə … hm…
istəyir.
– АnasteyĢa, noolub? De görək.
Onun qayğılı simasına baxıram.
– De, – o artıq soruĢmur, əmr eləyir; onun
qayğılanması nəsə baĢqa bir Ģeyə çevrilir. Qorxuya?
Qəzəbə?
Havanı ciyərdolusu içimə çəkirəm.
– Bircə buna görə narahatam ki, bu səninçün yetərli
deyil. Hə, baĢa düĢürsən… dərdini bölüĢmək üçün.
Onun çənəsi gərilir, baxıĢı sərtdir.
– Məgər sənə elə bir eyham vurmuĢam ki?
– Yox.
– Onda niyə belə düĢünürsən?
– Sənin necə adam olduğunu bilirəm. Sənə… ee… nə
lazımdı, – dilim dolaĢır, kəkələyirəm.
О, gözlərini yumur və uzun barmaqları ilə alnını
ovuĢdurur.
– Ġndi neyləməliyəm ki? – Səsinin ahəngində qəzəb
duyulur, sanki hirslənib. Qorxudan məni soyuq tər basır.
www.vivo-book.com
479
– Yox, sən məni anlamadın. Son günlərdə davranıĢınla
çox xoĢuna gəldin. Amma əminəm ki, sən öz təbiətinə zidd
getmədin, məni aldatmadın.
– Mən elə mənəm, АnasteyĢa, pozğunluğun bütün əlli
çalarıyla birgə. Hə, mən diktator vərdiĢlərini unutmaq
məcburiyyətində qalıram… amma təbiətim belədir, həyatımı
belə qururam. Hə, mən güman edirəm ki, sən özünü
müəyyən olunmuĢ tərzdə aparacaqsan. Sən bu davranıĢ
tərzindən imtina elədikdə bu, ağır, eyni zamanda maraqlı
olur. Biz hər halda mənim xoĢuma gələni edirik. Dünən
sənin hərracdakı biabırçı davranıĢından sonra səni
Ģapalaqlamağıma icazə verdin. – О,