incə tərzdə gülümsəyir.
– Səni cəzalandırmaq xoĢuma gəlir. DüĢünmürəm ki, bu
istək nə vaxtsa keçib getsin… amma mən çalıĢıram, öz
üzərimdə iĢləyirəm və bu, düĢündüyüm qədər də çətin iĢ
deyil.
Qızardım və yerimdə qurcalandım, valideynlərin
evində onun otağına gediĢimizi xatırlayıram.
– Mən etiraz eləmirdim, – xəfif təbəssümlə
pıçıldayıram.
www.vivo-book.com
480
– Bilirəm, – Onun dodaqları inamsız təbəssümlə uzanır.
– Elə mən də. Amma izn ver səni əmin edim ki, АnasteyĢa,
bütün bunlar mənimçün yeni Ģeylərdir və son bir neçə gün
həyatımın yaxĢı günləridir. Heç nəyi dəyiĢmək istəmirəm.
Оhо!
– Elə mənim də həyatımda onlar ən yaxĢı günlər olub,
bu dəqiqdi, – kəkələyirəm və o gülümsəyir. Daxili ilahəm
baĢıyla elə hey dediklərimi təsdiqləyir və məni dümsükləyir:
davam elə, davam elə! – deməli, daha məni öz Oyun otağına
aparmaq istəmirsən?
Оnun rəngi qaçır və ağır-ağır nəfəs alır; Ģən ovqatın
bütün izləri yox oldu.
– Yox, istəmirəm.
– Niyə? – pıçıldayıram. Yox, belə bir cavab
gözləmirdim.
Hə-hə, budur o – kiçik məyusluq sancısı. Daxili ilahəm
ayaqlarını yerə döyəcləyir və dodaqlarını ĢiĢirir, lap acıqlı
balaca uĢaq kimi.
– Məni məhz biz sonuncu dəfə orda olarkən atıb getdin,
– Kristian sakitcə deyir. – Məni yenidən atıb gedə biləcəyin
www.vivo-book.com
481
hər cür səbəbdən qorxuram. Sən çıxıb getdikdə tam məyus
idim, bunu artıq sənə demiĢəm. Bu durumun təkrarlanmasını
istəmirəm. Sən mənə lazımsan, – boz gözlərində səmimilik
görürəm.
– Məncə, bu ədalətsizlikdir. Sənin daimi iĢin mənim
qeydimə qalmaqdı, bu çox yorucudur. Mənə görə o qədər
Ģeydən vaz keçmisən ki… Məncə, mən də davranıĢımda
nəyisə dəyiĢməliyəm. Bilmirəm, bəlkə də… sınayaq…
hansısa oyunlara baĢlayaq.
Bu sözləri kəkələyə-kəkələyə tələffüz elədim, sifətim
isə Oyun otağı divarlarının rəngini aldı.
Niyə bu haqda danıĢmaq mənimçün çətindir? Axı bu
kiĢiylə hər cür s...Ģəm, hələ bir ay əvvəl haqqında heç nə
bilmədiyim min cür oyundan çıxmıĢam, hətta təsəvvür