düĢünə bilim. Digər tərəfdən, bilirəm
ki, onun psixikası pozulub – indi bunu aydın Ģəkildə
görürəm, – onunçun ürəyim ağrıyır. Kristianın həyatına dair
kiçicik bir məlumatla bunu anlamıĢam. Arzuolunmaz uĢaq,
dəhĢətli mühit, zorakılığın adi norma olduğu mühit; anası
gözləri qarĢısında ölür, onu müdafiə edə bilməmiĢ ana.
Ürpənirəm. Zavallı Əlli! Bütünlüklə ona məxsusam,
ruhən və cismən, amma qızıl qəfəsdə qalmaq niyyətim
yoxdur. Onu buna necə inandırım?
Ürək ağrısıyla əlyazmasını dizlərim üstə qoyuram, Cek
resenziya yazmağı tapĢırıb, əlyazmasını oxuyuram.
Kristianın məni nəzarətdə saxlamaq cəhdləriylə bağlı
problemlərin sadə həllini görmürəm. Sadəcə, onunla səmimi
söhbət eləməliyəm.
Yarım saat sonra Cek mənə sənəd göndərir, onu üslubi
cəhətdən redaktə etməli və çapa hazırlamalıyam. Bu iĢ iĢdən
sonrakı vaxtla bərabər, axĢamın xeyli hissəsini əlimdən
alacaq. Vaxtı boĢa vermirəm.
www.vivo-book.com
555
Gözlərimi qaldırdıqda görürəm ki, artıq saat səkkizə
iĢləmiĢi göstərir, ofis bomboĢdur, amma Cekin kabinetində
iĢıq yanır. Adamların iĢdən nə vaxt getdiyini heç
sezməmiĢəm, amma iĢimi artıq bitirmiĢəm. Sənədi
təsdiqləməsi üçün Cekə göndərirəm və poçt qutuma
baxıram. Kristiandan məktub yoxdur. Nəzərimi ―blekberi‖yə
yönəldirəm və telefon dərhal canlanır – bu Kristiandır.
– Salam, – deyirəm.
– Salam, iĢi nə vaxt bitirirsən?
– Səkkizin yarısında.
– Səni küçədə gözləyəcəm.
– YaxĢı.
О, sakit danıĢır, amma aydındır ki, əsəbiləĢir. Niyə?
Reaksiyamdan qorxur?
– Hələ də sənə qarĢı hirsliyəm, – pıçıldayıram. – Biz
çox Ģeyi müzakirə etməliyik.
– Bilirəm. Səni dediyin vaxtda gözləyirəm.
Cek kabinetdən çıxır və etinasız yeriĢlə mənə doğru
gəlir.
– YaxĢı. Hələlik, – Söhbəti bitirib Cekə baxıram.
www.vivo-book.com
556
– Bir-iki düzəliĢ eləmək lazımdır. Sənədi sənə
göndərmiĢəm.
Cek mənə çox yaxın durub. Mənə əliylə toxunur.
Təsadüfən? Üzümü turĢuduram, o özünü elə göstərir ki,
sanki heç nə görmür. Bir əliylə kreslomun belinə