narahatlıqla mənə baxır, bar stulunda oturaraq məni
məcbur edir ki, stulun baĢına fırlanaraq qarĢısında durum.
Əllərindən tutaraq qurĢağıma qoyuram.
– Mənim iĢimə qarıĢmamalısan. Bu düzgün deyil.
Ġstəmirəm ki, sən xeyirxah cəngavər kimi peyda olub
duruma müdaxilə edəsən. Aydındı ki, hər Ģeyi nəzarətdə
saxlamaq istəyirsən, amma bunu eləmək lazım deyil. Onsuz
da bu mümkün deyil. Dözümlü olmağı öyrən, – əlimi
qaldırıb yanağını sığallayıram. Kristian geniĢ açılmıĢ
gözləriylə mənə baxır. – Səbirli olmağı öyrənsən və mənə
hərəkət sərbəstliyi versən, sənin yanında yaĢayacam, –
sakitcə əlavə edirəm.
Təəccübdən o, kəsik-kəsik nəfəs alır.
– Doğrudan? – pıçıldayır.
– Hə.
– Amma məni tanıyırsan, – Kristian üzünü turĢudur və
qəfildən onun boğuq səsindən təlaĢ duyulur. Ġndi əsla özünə
oxĢamır.
– Səni heç də pis tanımıram, Kristian. Ġndi heç nədən
qorxmuram, özün haqda nə danıĢsan da, – qatlanmıĢ
www.vivo-book.com
573
barmağımı nəvaziĢlə yanağında gəzdirirəm. Üzündəki
həyəcan Ģübhəylə əvəzlənir. – Bircə mənim üzərimdəki
nəzarəti zəiflətsəydin, pis olmazdı, – yalvarıĢla sözümü
bitirirəm.
– Mən çalıĢıram, АnasteyĢa. Amma o vecsizlə NyuYorka
getməyinə icazə verə bilməzdim. Onun çox pis adsanı
var. Katibələrindən heç biri Ģirkətdə üç aydan artıq
iĢləmir. Belə bir durumun sənin baĢına gəlməsini istəmirəm.
– O, köks ötürür. – Ġstəmirəm ki, sənin baĢına ümumiyyətlə
nəsə bir iĢ gəlsin. Kiminsə xətrinə dəyə biləcəyi fikri belə
məni dəhĢətə gətirir. Sənə söz verə bilmərəm ki, müdaxilə
etməyəcəm, xüsusən, gözümlə gördükdə ki, kimsə səni
təhdid edir. – Kristian susur, sonra ah çəkir. – Səni sevirəm,
АnasteyĢa. Qabil olduğum hər Ģeyi edəcəyəm ki, müdafiə
olunasan. Həyatımı sənsiz təsəvvür edə bilmirəm.
Lənət Ģeytana… Daxili ilahəm, təhtəlĢüurum və özüm
Ģok içində Əlli Çalara baxırıq.
Üç qısa söz. Ġçimdəki dünyam donub qalmıĢdı, yana
əyilib sonra öz oxuna qayıtdı. Bu füsunkar andan həzz
alıram, səmimi, ecazkar gözlərə