, amma itaətkar tərzdə.
www.vivo-book.com
62
– Zəhmət olmasa, iki qədəh ―Barossa Velli ġiraz‖.
– Ee… Biz Ģərabı yalnız ĢüĢəylə veririk.
– Onda bir ĢüĢə, – Kristian əmr elədi.
– YaxĢı, ser.
Оfisiant itaətlə uzaqlaĢdı və mən onu anlayırdım.
Kədərlə Əlli Çalarıma baxırdım. Onu özündən çıxaran nə
idi? Yəqin ki, mən. Hardasa qəlbimin dərinliyində daxili
ilahəm yuxudan oyanır, gərnəĢir və gülümsəyirdi. О
yuxusunu almıĢdı.
– Sən çox ədəbsizsən.
О, laqeydliklə mənə baxdı.
– Maraqlıdı, nəyə görə?
– YaxĢı, bəlkə gələcəyimizin müzakirəsiylə bağlı doğru
və səmimi ton tapaq? – Mən düz gözlərinin içinə baxıb
gülümsədim.
Onun ağzı sərt bir xətlə birləĢmiĢdi, amma sonra demək
olar ki, istəyinə əks olaraq, dodaqları tərpəndi və anladım ki,
o, təbəssümünü gizlətməyə çalıĢır.
– BağıĢla.
www.vivo-book.com
63
– Üzrxahlıq qəbul edildi. Və mən məmnuniyyətlə sənə
xəbər verirəm ki, sonuncu Ģam yeməyimizdən bəri mən
vegeterianlığa keçməmiĢəm.
– Sonuncu dəfə haçan normal yemək yemisən ki?!
Odur ki, bu mücərrəd fakt əyani gerçəklikdən uzaqdır.
– Yenə də bu ―mücərrəd‖ sözü.
– Hə, mücərrəd, Ģəkk-Ģübhəsizdi, – dedi və gözlərində
yenə də gülüĢ oynaĢırdı. О, saçlarını tumarlayıb yenidən
ciddiləĢdi. – Аnа, sonuncu dəfə səninlə ciddi Ģeylər haqında
söhbət elədikdə məni atıb getdin. Mən bir qədər
əsəbiləĢirəm. Artıq sənə demiĢəm ki, səni yanıma qaytarmaq
istəyirəm, sənsə... mənə cavab vermədin. – Onun gözlərində
yalvarıĢ və intizar görürdüm, səmimiliyi isə məni tərki-silah
edirdi. Lənət Ģeytana, ona nə deməliydim?
– Sənsiz darıxırdım… dəhĢətli dərəcədə darıxırdım,
Kristian. Sonuncu günlərim… çox ağır idi. – Boğazımdakı
düyün hey böyüyürdü, acı ümidsizliyimi xatırlayırdım.
Son həftələr, təsviredilməz ağrıyla dolub-daĢaraq
həyatımın ən ağır dönəmi olmuĢdu. Buna bənzər Ģeylər heç
www.vivo-book.com
64
vaxt baĢıma gəlməyib. Belə bir halla heç vaxt
qarĢılaĢmamıĢdım. Amma sağlam zəka üstünlüyü ələ alırdı.
– Heç nə dəyiĢməyib. Mən sənin istədiyin kimi