ola
bilmərəm, – sözləri demək olar ki, basıb çıxarırdım, çünki
boğazımdakı qom tələffüzümə çox mane olurdu.
– Sən mənim istədiyim kimi olacaqsan, – o, qərarlı
tərzdə dedi.
– Yox, Kristian, olmayacam.
– Sən sonuncu dəfə baĢ verənlərdən kefini pozmusan.
Özümü axmaqcasına apardım, sənsə… Elə sən özün də.
Niyə görə ―stop-sözlər‖dən istifadə eləmədin, АnasteyĢa? –
Onun səs ahəngi dəyiĢdi, məzəmmətli idi.
Nə?.. Aha, mövzu dəyiĢdi…
– Mənə cavab ver.
– Bilmirəm. Mən özümdə deyildim. Mən istədiyin kimi
olmağa, ağrıya dözməyə çalıĢırdım. Buna görə də, sadəcə,
unutdum. BaĢa düĢürsən… unutdum, – pıçıldadım, utancaq
halda və günahkarcasına çiyinlərimi çəkdim.
Bəlkə də bu an biz mübahisədən yayınırdıq.
www.vivo-book.com
65
– Unutdun! – o, heyrətləndi və masanın kənarını vargücüylə
sıxmağa baĢladı. Onun qəzəbli baxıĢı altında
solurdum.
Ġblis! О yenə də əsəbiləĢirdi. Daxili ilahəm də məndən
narazı idi. Görürsən ki, hər Ģeydə özün günahkarsan!..
– Sənə necə etibar eləyim? – Səsi eĢidilməz idi. –
Necə?
Ofisiant sifariĢ verilmiĢ Ģərabla gəlib çıxdı, biz isə birbirimizə
oğrun-oğrun baxırdıq, mavi və boz gözlər. Hər
ikimizin içində deyilməmiĢ məzəmmətlər coĢub-daĢırdı.
Ofisiant naqolay təntənəylə ĢüĢənin ağzını açdı və Kristian
üçün bir qədər Ģərab süzdü. O, ani olaraq qədəhi əlinə aldı
və Ģərabdan qurtumladı.
– YaxĢı, – o baĢıyla təsdiqlədi.
Оfisiant səliqəylə qədəhləri doldurdu, ĢüĢəni masaya
qoyub tələsik getdi. Bu müddət ərzində Kristian gözlərini
məndən çəkmirdi. Oyunu ilk olaraq mən bitirdim və böyük
bir qurtum içdim. ġərabın dadını demək olar ki,
duymurdum.
www.vivo-book.com
66
– BağıĢla, – pıçıldadım.
Doğrudan da necə səfehcəsinə oldu. Mən çıxıb
getmiĢdim, həzz barədə fərqli təsəvvürə malik olduğumuzu
düĢünərək, amma indi o deyir ki, onu dayandıra bilərdim.
– Niyə görə? – o ürkdü.
– ―Stop-sözlər‖i demədiyimə görə.
О, yanaqlarını örtdü, sanki rahatlanırdı.
– Bütün bu əzablardan yan keçə bilərdim, –
donquldandı.
– Bununla belə,