ı aç.
www.vivo-book.com
644
Qıfıl xıĢıldayır, qapı açılır. Qapımıza doğru qaçaraq
gedirəm. Demə, Ģənbə günündən bəri burda olmamıĢam, düz
dörd gün, elə bil əbədiyyət keçib. Ġtan qapını açıq qoyub.
Mənzildə gəziĢirəm və nədənsə instinktiv olaraq yerimdə
donub qalıram. Bir andan sonra bunun səbəbini anlayıram:
―mətbəx adası‖nın yanında solğun bir fiqur dayanıb və
tapançanı mənə tuĢlayıb. Bu Leyladır.
www.vivo-book.com
645
13-cü fəsil
ĠĢə bir bax …
О, burdadır. Üzündəki biganə ifadəylə mənə baxır,
üstəlik niĢan alıb. TəhtəlĢüurum huĢunu itirərək yerə sərilir,
onu ayıltmaq belə mümkün deyil.
Leylaya baxıram, beynimsə həyəcanla iĢləyir. O necə
bura gəlib çıxıb? Ġtan hardadır? Lənət Ģeytana! Ġtan
hardadır?
Buz kimi qorxu ürəyimi sıxır, baĢımın dərisi göynəyir,
hər bir telim biz-biz durub. Bəlkə Leyla Ġtana nəsə edib?
Təngnəfəs oluram, bədənimə adrenalin və vahimə dalğaları
yayılır. ―Sakit, sakit‖, – bu sözləri mantra kimi
təkrarlayıram.
О, baĢını yana əyir və məni nəzərdən keçirir, sanki
yarmarkada seyrə çıxarılmıĢ kabus idim. Ġlahi, axı mən belə
deyildim.
www.vivo-book.com
646
Mənə elə gəlir ki, min il keçib getdi, hərgah cəmi bir
neçə saniyə idi. Amma Leylanın siması hələ də biganə
maska olmağında qalır, elə əvvəlki kimi, çirkli və pinti
görkəmdədir. DuĢ qəbul eləməsi heç də pis olmazdı, əynində
də həminki tençkot var. Çirkli saçları baĢına yapıĢıb, tellərin
bəzisi yanlardan sütun kimi sallanıb; solğun gözlər
dumanlanıb və o gözlərdə azca çaĢqınlıq görürəm.
Ağzım qupquru qurusa da, səhradakı kimi, Leylayla
söhbətə baĢlamağa cəhd eləyirəm.
– Salam. Sən Leylasan, hə? – xırıltıyla qarıldayıram.
Onun dodaqları dartınır, təbəssümü təsvir edir.
– O danıĢır, – Leyla pıçıldayır, səsi həm incə və
xırıltılıdır, həm də vahiməli ahəngdədir.
– Hə, mən danıĢıram, – bu sözləri incə tərzdə tələffüz
edirəm, sanki uĢağı dilə tuturam. – Burda təksən?
Ġtan hardadır? Onun zərər çəkə biləcəyi fikrindən
ürəyim sıxılır.
Onun sifəti dartınır,