o donquldanır. Onun sözləri
məni bir qədər sakitləĢdirir. Bəlkə Ġtan burda deyil.
– Sən çay, yaxud qəhvə içmək istəmirsən?
– Ġçmək istəmirəm, – Leyla sakitcə cavab verir və
kənara ehtiyatlı bir addım atır.
Duruma nəzarət etməyim haqda duyumum buxarlanıb
yox olur. Ġblis! Yenidən vahimə hissindən ağır-ağır nəfəs
alıram, qorxu bütün məsamələrimə yayılır. Buna
baxmayaraq, çevrilərək Ģkafdan iki fincan götürürəm.
– Səndə məndə olmayan nə var ki? – Leyla soruĢur,
daha doğrusu, uĢaq kimi zümzümə edərək deyir.
– Nəyi nəzərdə tutursan, Leyla? – bacardığım qədər
nəvaziĢlə soruĢuram.
– Usta, mister Qrey, onu adıyla çağırmağa sənə izn
verir.
– Mən sabmissiv deyiləm, Leyla. Hə, Usta baĢa düĢür
ki, mən sabmissiv ola bilmərəm, bu iĢ üçün uyğun
gəlmirəm.
www.vivo-book.com
650
О, baĢını baĢqa yana əyir. Çox qeyri-təbii və bu məni
əsəbiləĢdirir.
– Uy-ğun gəl-mir-sən, – sözləri heca-heca tələffüz edir,
sanki diliylə dadına baxır. – Amma Usta xoĢbəxtdir. Onu
gördüm. O gülümsəyir və gülür. Bu onda çox nadir hallarda
olur, çox nadir.
Bax a.
– Mənə oxĢayırsan zahirən, – Leyla mövzunu dəyiĢir,
məni təəccübləndirir; gözləri, deyəsən, ilk dəfə məndə
cəmləĢib. – Usta itaətli qızları xoĢlayır, mənə və sənə
oxĢayan qızları. BaĢqalarına fikir vermir… fikir vermir…
amma onunla bir yataqda yatırsan. Səni görmüĢəm.
Lənət Ģeytana! Leyla yataq otağında olub. Bu heç
ağlıma da gəlməyib.
– Məni onun yatağında görmüsən? – pıçıldayıram.
– Mən heç vaxt Ustanın yatağında yatmamıĢam, –
donquldanır.
О mənə ilğımı xatırladır. Natamam Ģəxsiyyət. Leyla elə
keçici görünür ki… Əlində silah tutsa da, qəfildən ona
www.vivo-book.com
651
rəğbət duyuram. Bu zaman tapançadan iki əlli yapıĢır və
gözlərim az qala hədəqəsindən çıxsın.
– Niyə biz Ustanın xoĢuna gəlirik? FikirləĢirdim ki…
ki… Usta zalım adamdır… zalım, amma onu sevirəm.
―Yox, o belə deyil!‖ – qəlbən etiraz edirəm. О zalım
deyil. О, yaxĢı adamdır, zülmətin tərəfində deyil. О mənə
iĢıqlı tərəflə könül bağlayıb.