n soruĢur.
www.vivo-book.com
667
– Bir azca, – məncə, elə də bilinmir.
О, ağır-ağır nəfəs alır və əlini saçlarında gəzdirir.
– Sənə bura qayıtmağı tapĢırmıĢdım, – səsi vahiməli
olsa da, sakitdir. – Artıq on birə on beĢ dəqiqə iĢləyib. Mən
narahat idim.
– Ġtanla içki içməyə getmiĢdim, sən keçmiĢ kölənlə
eĢələnənə qədər, – cavab olaraq fısıldayıram. – Bilmirdim
onunla... nə qədər vaxt keçirəcəksən.
О, gözlərini qıyır, mənə doğru bir neçə addım atır,
amma dayanır.
– Niyə bunu bu formada deyirsən?
Çiyinlərimi çəkir və barmaqlarıma baxıram.
– Аnа, noolub? – Ġlk dəfədir ki, onun səsində təkcə
qəzəb yox, nəsə baĢqa bir Ģey də duyuram. Nə? Qorxu?
Güclə udqunur və nə deyəcəyimi düĢünməyə çalıĢıram.
– Leyla hardadır? – Altdan-altdan onu süzürəm.
– Fermontdakı psixiatriya xəstəxanasında, – o cavab
verir, diqqətlə üzümə baxır. – Аnа, noolub? – Ġndi düz
qarĢımda dayanıb. – Axı noolub?
BaĢımı yelləyirəm.
www.vivo-book.com
668
– Mən sənə layiq deyiləm.
– Nə? – Gözlərində həyəcan yaranır. – Niyə belə hesab
eləyirsən? Bu hardan ağlına gəldi?
– Sənə lazım olan hər Ģeyi vermək qabiliyyətində
deyiləm.
– Sən mənə lazım olan hər Ģeysən.
– Sadəcə, səni onunla gördüm… – Səsim qırıldı.
– Niyə məni incidirsən? Məsələ səndə deyil, Аnа.
Məsələ ondadır, – o, kəsik-kəsik havanı içinə çəkir və əlini
saçlarında gəzdirir. – Hazırda Leyla çox xəstədir.
– Amma mən sizi... birləĢdirən səbəbi duyurdum.
– Nə? Yox, – o, əlini mənə uzadır, mənsə instinktiv
olaraq geriyə bir addım atıram. Kristianın əli ixtiyarsız
olaraq aĢağı enir, gözlərini məndən çəkmir. Mənə elə gəlir
ki, o təlaĢ içindədir.
– Çıxıb gedirsən? – pıçıldayır; gözləri qorxuyla
doludur.
Susuram, dağınıq fikirlərimi toplamağa çalıĢıram.
– Lazım deyil, – o yalvarır.
www.vivo-book.com
669
– Kristian… mən... – Ona nə demək istəyirəm? Mənə
vaxt lazımdır ki, hər Ģeyi düĢünüb daĢınım. – Mənə vaxt ver.
– Yox. Yox! – deyir.
– Mən...
О, otağı dəlisov baxıĢla nəzərdən keçirir. Niyə?
ĠĢıqlanmanı